تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٥ - شرح آيات بزرگداشت حرمتها

حق گراى و مسلمان گردد، از آنچه ديگران براى او مى‌خواهند و مى‌كوشند بدو تحميل كنند روى بگرداند. كسى كه شرك مى‌ورزد مانند كسى است كه از آسمان به فرو مى‌افتد، يا شيطان او را در فضا مى‌ربايد و توانمنديها و نيروهايش را مى‌بلعد، همانسان كه پرندگان شكارى شكار خود را از آسمان مى‌ربايند، يا او را رها مى‌گذارد تا به جايى ژرف فرو افتد.

/ ٥٦ درجه والاى تقوا همان بزرگداشت شعائر خداست با بزرگداشت آنچه به خداى تبارك و تعالى پيوستگى دارد به احترام ذات متعال او.

قرآن ديگر بار باز مى‌گردد و پاره‌اى مناسك و مراسم حج را كه از شعائر خداست بيان مى‌كند، مانند شترى كه آن را به حج مى‌كشند تا در آنجا بكشند. و تأكيد مى‌كند كه: تنها كردار انسان است كه تقوا را در دل او مى‌پروراند و رشد مى‌بخشد.

شرح آيات: بزرگداشت حرمتها

[٣٠] «ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ حُرُماتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ‌- همچنين هر كس دست از حرام بدارد، در نزد پروردگارش برايش بهتر است ...» زيرا نفع بزرگداشت حرمتهاى خدا و قوانين او به خود انسان بر مى‌گردد، زيرا خدا آنها را به حساب او مى‌گذارد و از بابت آن بدو پاداش خير مى‌دهد، خواه در دنيا با افزودن بركتها، يا در آخرت به وسيله بهشتها.

«وَ أُحِلَّتْ لَكُمُ الْأَنْعامُ إِلَّا ما يُتْلى‌ عَلَيْكُمْ‌- و چارپايان بر شما حلالند مگر آنهايى كه برايتان خوانده شده ...» در واقع خدا بسيارى از چارپايان را جز دسته‌اى اندك چون خفه شده و از بلندى به زير افتاده و از ضربه شاخ مرده و نيمخورده درنده را براى ما حلال كرده، و التزام و پايبند بودن نسبت بدانچه خدا حلال يا حرام كرده و روا يا ناروا شمرده است همان جوهر و ذات تقوا و مهمترين مصداقهاى آن است.