تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٢ - ٥ - اداء امانتها و پيمانها

باشد».

هم از آن حضرت است

«شرمگاهها به سه گونه حلال است: هم‌آغوشى به ميراث (نكاح دائم)، و هم‌آغوشى بدون ميراث (نكاح موقّت يا متعه، در اصطلاح عامّه- صيغه)، و هم‌آغوشى به مالكيّت يمين (نكاح كنيز)» [٦].

/ ١٥٣

٥- اداء امانتها و پيمانها

[٨] روابط مؤمنان با مردم بر اساس پايبندى به تعهّدها و مسئوليتها استوار است، نه بر بى‌مبالاتى و بى‌بند و بارى، پس اگر چيزى را از كسى گرفتند اين امر از ديدگاه آنان تبديل به كرامت و بزرگوارييى مى‌شود كه اگر آن را به صاحبش باز نگردانند به شخصيّت ايشان زيان مى‌زند، و موجبى فراتر از اين كه مؤمنان را وادار به ردّ امانتها مى‌كند خشوع و تسليم محض و پرواى ايشان نسبت به خداست.

انگيزه‌اى انسانى و انگيزه‌اى دينى، از اين رو امانت و پيمان را مراعات مى‌كنند.

پيمان و امانت هر دو يك چيز است، انسان در برابر ديگران مسئول چيزى است كه مى‌گيرد (امانت) و چيزى كه مى‌گويد (قول و پيمان).

«وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ‌- و آنان كه امانتها و پيمانهاى خود را مراعات مى‌كنند.» تعبير در اين آيه بسيار دقيق است آنجا كه قرآن كلمه «راعون- مراعات كنندگان» را به كار گرفته و نگفته است: (ردّوا الأمانة- امانت را باز گرداندند) و اين به دو سبب است

اوّل: براى اين كه شامل هر دو كلمه پيمان و امانت شود، پيمان را باز نمى‌گردانند زيرا چيزى است معنوى نه مادى.

دوّم: كلمه «راعون مراعات كنندگان» حتى در موضوع و مورد امانت‌