تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٨ - هراس از كوتاهى

بر مى‌گزينند آن را به انگيزه ايمانشان اختيار مى‌كنند نه بر اثر خواهش دل يا بدين سبب كه فلان كس همشهرى اوست يا هم حزب اوست يا از طايفه اوست و بدين جهت رهبر اوست، هرگز ... بى‌يقين تنها مقياس آنان آن چيزى است كه خدا مى‌گويد و از آن خشنود مى‌شود.

هراس از كوتاهى‌

[٦٠] «وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى‌ رَبِّهِمْ راجِعُونَ‌- و آنهايى كه همه آنچه را بايد ادا كنند ادا مى‌كنند، و باز هم دلهايشان ترسان است كه بايد نزد پروردگارشان باز گردند.» د- در حالى كه منافقان از اندك كارى كه انجام مى‌دهند دلخوش و شادمانند، اين گروه مؤمنان را مى‌بينى كه همواره در حال بخشش و تقديم و ايثار همراه با بيم از خدا و ترس از تقصير و كوتاهى در خدمت و طاعتند، زيرا اگر موضوع تنها مربوط به خشنودى مردم مى‌بود، با عطا و بخششى كه به آنان مى‌كردند خشنودى آنان را به دست مى‌آوردند، ولى مؤمنان در صدد جلب خشنودى خدايند كه كسى جز با اخلاص در عمل بدان نايل نمى‌شود، و آنان يقين ندارند كه اعمالشان در درگاه خداوند پذيرفته مى‌شود كه ذات متعال او عزّ و جل گفته است

«إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌ [٢٨]- كه خدا (قربانى) پرهيزگاران را مى‌پذيرد».

/ ١٩٨ بيم از تقصير مؤمنان را وادار به عطا و بخشش بيشتر مى‌كند، زيرا احساس كمال كردن مانع ادامه پيشروى و استمرار عطا و ايثار مى‌گردد. وقتى مردى از امام صادق- عليه السّلام- سبب بيم و نگرانى مؤمنان را پرسيد، حضرتش بدو پاسخ داد «آنها بيم دارند كه مبادا نيكيهايشان پذيرفته و بديهايشان آمرزيده نشود» و چه قدر خلل و نقصانها كه در كارهاى نيكى كه مى‌كنيم وجود دارد كه بيگمان بعضى‌