تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٨ - قرآن رسالتى است براى جهانيان

به نظرم مى‌رسيد كه مقصود از اين تعبير دو امر باشد كه عبارت است از

اوّلا: اين كه عظمت پيامبر (ص) ناشى از بندگى او نسبت به پروردگار خويش و اخلاص وى نسبت به ذات سبحان اوست.

ثانيا: اين كه قرآن از انديشه پيامبر نيست، و تراوشى طبيعى از ذهن و كمال عقل او يا دليلى بر تفاوت نژاد و عنصر او نمى‌باشد.

«فرقان» كلمه‌اى است مشتق از فرق يفرق مفارقة، و قرآن از اين جهت فرقان ناميده شده/ ٣٨٧ كه به انسان قدرت تميز و تشخيص مى‌دهد، و مسئوليّت اختيار را بر عهده او مى‌نهد.

در نصّ منقول پشت در پشت از ابى عبد اللَّه (ع) درباره معنى فرقان آمده است كه: درباره گفته خداى تعالى «نزّل الفرقان فرقان را فرو فرستاد» گفت

«مراد آيات محكمات است، و تمام كتاب قرآن است كه پيامبران پيش از آن تصديقش كرده‌اند» [١].

در صحيفه سجّاديّه از ابى محمد باقر زين العابدين- عليهما السّلام- آمده است

«و فرقان را (فرستادى) كه بدان ميان حلال و حرام خود فرق نهادى، و قرآن را كه قوانين احكام خود را بدان وسيله اعلام كردى» [٢].

[٢] وقتى انسان پروردگار خود را كه فرقان را فرستاده بشناسد راستى و درستى اين كتاب را مى‌شناسد، و هر چه شناخت او به پروردگارش افزون شود تواناييش بر استفاده از كتاب او افزونتر مى‌شود، و اين كتاب نزد او به صورت مقياس خير و شر، و سود و زيان در مى‌آيد. و اين از آن روست كه هر كس كه پروردگارش با نامها و ويژگيهاى نيك او بشناسد و آن گاه آيات اين كتاب را بر او بخوانند، جلوه‌گريهاى پروردگارش را در آن مى‌بيند، و در مى‌يابد كه ممكن نيست چنين‌