تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٦٤ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٦٤

بندگان رحمان‌

رهنمودهايى از آيات

اين درس در چار چوب يادآورى به توحيد كه پايه ايمان به رسالت است بعضى از نامهاى پروردگار ما را بيان مى‌كند كه همانا دو نام «رحمن» و «تبارك» است.

نام «الرّحمن» در آفرينش آسمانها و زمين و تدبير آن دو تجلّى مى‌كند، و به رغم گريز كافران از اين نام كريم و رد كردن سجود به پروردگارى كه رحمت او بر آنان احاطه دارد، آنان از سر استهزاء نسبت به پيامبر و ستيزه با او گفتند به كسى كه پيامبر به آنان فرمان سجده مى‌دهد، سجده نمى‌كنند.

در حالى كه نام «تبارك» در اين بناى استوار كه بر فراز ما افراشته است، و چراغ پرتوفشانى كه چون قنديل بدان آويخته، و ماه درخشانى كه آن را زينت بخشيده و نور ملايم خود را بر كوه‌ها و دشتها مى‌تاباند، تجلّى مى‌كند.

همچنين در پياپى آمدن روز و شب تا فرصتى باشد براى كسى كه مى‌خواهد خدا را به ياد آورد يا خدا اراده كرده است كه او سپاسگزار باشد.

/ ٤٦٥ نامهاى خدا در دلهاى ذاكران سپاسگزار تجلّى مى‌كند، و آنان به حق بندگان رحمان هستند، از اين رو مى‌بينى كه سبك و همراه با فروتنى بر زمين راه مى‌روند، نه با گردن فرازى و تبختر، و با جاهلان با نرمى و ملايمت روبرو مى‌شوند، و شب را در نماز و مناجات مى‌گذرانند، و براى بر كنارى از آتش پر لهيب جانكاه دوزخ شب زنده دارى مى‌كنند، و چون هزينه كنند اقتصاد مى‌ورزند و نه بخل مى‌كنند و نه اسراف و شاد خوارى.