تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٩ - پاداش هجرت

رهنمون مى‌شود كه ذات بى‌چون او منزّه و رئوف و مهربان است.

همچنين دگرگونيهاى زندگى ما از مرگ تا زندگى و از زندگى تا مرگ ما را دلالت بر اين مى‌كند كه تدبير اين امور به دست ديگرى است نه به دست خود ما، و اين كه خداى بخشنده بر عرش و مركز اداره كلّ هستى مستقرّ است. همچنين در اين آيات روش قرآنى بزرگى را مى‌يابيم، كه نخست ما را ياد آور نشانه‌اى از نشانه‌ها و آيات آفرينش مى‌شود، آن گاه به صفتى از صفتهاى آفريدگار، و نامى از نامهاى او، و اين اسلوبى است مناسب براى معرفت و شناخت نسبت به خدا و به عبارت ديگر تحوّل از درجه ايمان به درجه معرفت.

پاداش هجرت‌

[٥٩] «لَيُدْخِلَنَّهُمْ مُدْخَلًا يَرْضَوْنَهُ‌- آنان را به جايى در آورد كه از آن خشنود باشند ...» اين محلّ ورودى كه آنان را خشنود مى‌كند مى‌تواند در دنيا باشد، زيرا ايشان با خشم و ناخرسندى، در راه خدا خارج شدند، و مى‌توانيد اين محل ورود بهشت باشد زيرا حرف لام در گفته او «ليدخلنّهم» مفيد معنى آينده است.

«وَ إِنَّ اللَّهَ لَعَلِيمٌ حَلِيمٌ‌- و هر آينه خدا دانا و شكيباست.»/ ١١٠ پس او كردار تو را مى‌داند و بر آن پاداشت مى‌دهد- امّا بعد از اين لحظه- زيرا او شكيباست و شتاب نمى‌ورزد، و از جهتى به كافران مهلتى درازتر مى‌دهد و از طرف ديگر از مؤمنان مى‌خواهد كه شكيبايى كنند تا صدق ايمانشان معلوم شود.

[٦٠] «ذلِكَ وَ مَنْ عاقَبَ بِمِثْلِ ما عُوقِبَ بِهِ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيْهِ لَيَنْصُرَنَّهُ اللَّهُ‌- هر كس عقوبت كند هم چنان كه او را عقوبت كرده‌اند، آن گاه بر او ستم كنند، خدا ياريش خواهد كرد ...» چنين است، زيرا كسانى كه به صورت مهاجران به سوى خدا از خانه‌هاى خود بيرون رفته‌اند، به زودى به اذن او فاتحانه بدان باز مى‌گردند، پس دشمنان خدا و دشمنان خويش را مى‌كشند، زيرا در معرض بغى و بى‌حقّى قرار گرفته‌اند، و بغى‌