اين براى كسى است كه مهاجرت كرده و مرگ خود را به گونه‌اى دريافته است، امّا آن كس را كه زنده مى‌ماند خداوند چنان كه بايد و شايد يارى مى‌دهد و بر آنان كه سبب مهاجرت و دربدرى او شده‌اند پيروزى مى‌بخشد. از آنجا كه هجرت از خانه كفر به سراى ايمان از ناخرسندى و خشم بر اوضاع فاسد سياسى يا اقتصادى يا اجتماعى بر مى‌خيزد، هجرت در عرف گردنكشان لبه حربه را تشكيل مى‌دهد از اين رو مى‌كوشند براى فرونشاندن اين جنبش مهاجران را بكشند يا در فشار قرار دهند چنان كه موافقتهايى با دولتهاى ديگر به عمل مى‌آورند كه مهاجران را تسليم كنند يا ايشان را در فشار و مضيقه قرار دهند به طورى كه پيروزى ايشان غير ممكن شود و خود پس از ساليان دراز مبارزه و در بدرى بميرند.

«وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ/ ١٠٨ رِزْقاً حَسَناً وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌- و كسانى را كه در راه خدا مهاجرت كردند، سپس كشته شدند يا خود مردند، خدا به رزقى نيكو روزى مى‌دهد. زيرا خدا بهترين روزى دهندگان است.» قرآن از آيه ٥٨ تا ٦٥ ما را يادآور پانزده نام از نامهاى نيك خدا مى‌شود كه عبارت است از: خير الرّازقين- بهترين روزى دهندگان، العليم- دانا، الحكيم- شكيبا، العفو- عفو كننده، الغفور- آمرزنده، السميع- شنوا، البصير- بينا، العلىّ- والا، الكبير- بزرگ، اللّطيف- باريك بين، الخبير- آگاه، الغنىّ- بى‌نياز، الحميد- ستوده، الرؤوف- نرم دل، الرّحيم- مهربان.

از روش قرآن در ذكر نامهاى پروردگارمان در اينجا و در ديگر سوره‌ها در مى‌يابيم كه خداوند مى‌خواهد خود را در ابعاد مختلف زندگى تشريعى و اجتماعى يا مادّى و تكوينى به ما بشناساند، و مسافتى ميان ايمان (باور قلبى) و معرفت (شناخت آگاهانه) وجود دارد هم چنان كه مسافتى ميان اسلام و ايمان موجود است. پس هر مسلمانى مؤمن نيست و هر مؤمنى عارف و دل آگاه نمى‌باشد و عرفان و شناخت را درجات و مراتبى است.

همانا خداى سبحان در آيه‌هاى قرآن بر بندگان خود جلوه‌گر مى‌شود،