حكومت علويان شيعى بيم داشتند و به شدّت با آن مخالف بودند. بنا بر اين بايد براى دريافت چگونگى سياسى- كلامى آن دوره، ابتدا شرايط آن مقطع و دگرديسى كلامى- سياسى تاريخى تشيع را دريافت و سپس بايد دانست كه منظور از روايات راديكال و يا اخبار ارجاف چيست و آنگاه موضع ابن غضائرى و جناح او را فهميد.

منظور از دگرديسى تشيّع، عدول از مواضع دوره حضور و تلاش براى برطرف كردن تنش سياسى تاريخى ميان تشيّع و خلافت غصب است. چنين اقدامى لازمه به رسميت شناخته شدن تشيّع اماميه به عنوان يك مذهب در كنار مذاهب رسمى ديگر بود، چرا كه مواضع و شعائر دوره حضور نه تنها به رسميّت مذهب نمى‌انجاميد بلكه براى رهبران اماميّه و جوامع شيعى خطرناك بود و تشيّع بايد همچنان به عنوان يك اقليت تحت تعقيب و ممنوع و محكوم باقى مى‌ماند و حقّ حيات نداشت.

مواضع و شعائر دوره حضور كاملا عقيدتى- سياسى بود؛ يعنى از همان آغاز كودتا، خلافت غصب را به رسميّت نمى‌شناخت و رژيم‌هاى حاصله از آن را نمى‌پذيرفت و محكوم مى‌كرد و در تمام دوره حضور با آن در ستيز بود. قيامهاى شيعى با اشارت و اجازت و رضايت امامان معصوم آغاز مى‌شد، استراتژى دوره حضور تلاش براى تغيير وضع موجود بود، سرنوشت امامان شهادت بود، و به لحاظ عقيدتى هماره كيفيت و كميت ميراث وحى و سنّت نبوى از سوى شيعه زير سؤال بود، شعار استراتژيك كلامى سياسى شيعه كه اشهد انّ عليّا ولى اللَّه باشد هماره خلافت و مذاهب وابسته را رنج مى‌داد و غير قابل تحمل بود، امامان تنها راهبر معصوم اصلح و اعلم و افضل امت اسلامى بودند و از دانش و فضيلت غير قابل تصور و قبولى براى سنيان برخوردار بودند و كسى جز آنان صلاحيت امامت و خلافت اسلامى را نداشت، در فلسفه سياسى شيعه اصل، هماره تحقق آزادى و عدالت و برابرى بود، شيعه هيچ يك از شعائر و مراسم و مذاهب و احكام خلافت و ايدئولوژى آن را به رسميّت نمى‌شناخت و هر چه منسوب به خلافت بود بى‌اعتبار و نامشروع و باطل بود، در باور شيعه دوره حضور، پيامبر اسلام و همه يازده امام معصوم به‌