تاريخ سياسى صدر اسلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ١١٩ - متن

قرآن خوانند و روان خويش را به تلاوت قرآن اندوهگين سازند و با آن دواى درد خويش يابند، اندوه‌شان را با گريه بر گناهان‌شان و زخمهاى روان‌شان به اوج رسانند، هر گاه به آيتى شوق انگيز رسند در آن به هوس درنگ كنند و روح و روان‌شان در پرتو آن از سر شوق شكوفا شود و به پرواز در آيند، عينيّت آن را پيش چشم خويش بينند، با ركوع خويش پروردگارى بزرگ را ستايند، در پيشگاهش پيشانى و زانو و كف از سر خضوع بر زمين سايند، اشكهاشان بر گونه‌هاشان جارى شود و براى نجات خويش از آتش دوزخ به درگاه خدا نالند، و هر گاه به آيتى هراس انگيز رسند به آن چشم دل و گوش جان سپرند و از آن مو بر اندام‌شان راست شود و دلهاشان بيمناك گردد و پندارند كه غرّش و جوش و خروش دوزخ در گوشهاشان طنين انداز است. و در روز، برد بارانى دانشمند، نيكوكارانى پرهيزكار، تقواى خدا آنان را باريك ساخته كه هر كه بيندشان پندارد كه بيمارند و نداند كه در اينان بيمارى نباشد، يا كه پندارد ديوانه‌اند و نداند كه گرفتار امرى بزرگ‌اند، هر گاه عظمت و قدرت خداوند و ياد مرگ و بيم و هراس قيامت به يادشان افتد دلهاشان از هراس آن بلرزد و خواب از سرشان بپرد و عقل از كف‌شان برود و مو بر اندام‌شان راست شود، و هر گاه به خود آيند با كردارى پاكيزه در نزديكى به خدا بشتابند، در طاعت خدا به كم راضى نباشند و طاعت بسيار را براى او زياد ندانند، آنان هماره خويش را متهم مى‌كنند و از كردار خويش هماره بيمناكند، اگر از او تعريف كنند بگويد كه: من خود را بهتر از ديگران مى‌شناسم و پروردگار به من آگاهتر از ديگران است، خدايا بر اين تعريف‌ها و تمجيدها مرا مؤاخذه نكنى و مرا بهتر از آنچه مى‌پندارند قرار بده و آنچه را از من نمى‌دانند بر من ببخش، همانا كه تو نهانى‌ها را مى‌دانى و عيب‌ها را مى‌پوشانى.

از نشانه‌هاى مؤمن اين است كه مى‌بينى؛ در امور دين نيرومند است، نرم‌خو و پايدار است، ايمانش به مرحله يقين رسيده، در كسب آگاهى حريص است، در