تاريخ سياسى صدر اسلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ١٢٥ - اين روايت در منابع زير نيز آمده است

آسمانى نازل نشود.

همانا كه براى مردم هر دوره‌اى هدايت‌گرى و دليلى و راهنمايى است كه آنان را به قرآن و سنّت پيامبرشان هدايت و دلالت مى‌كند؛ هر گاه هدايت‌گرى از دنيا برود ديگرى مانند خويش را بر جاى گذارد؛ همه‌شان با قرآن هستند و قرآن با آنان است، از قرآن جدا نشوند و قرآن از آنان جدا نشود تا كه بر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله و سلّم در كنار حوض كوثر در آيند.

همانا كه ما خاندانى هستيم كه پدرمان ابراهيم عليه السّلام از خداوند براى ما چنين خواست: «قلبهايى قرار بده كه مردم به آنها رو كنند»[١] منظور خداوند از آن قلبها فقط ما هستيم. ما كسانى هستيم كه در اين آيه منظور نظر خداوند مى‌باشيم: «اى كسانى كه ايمان آورديد؛ ركوع و سجود كنيد و پروردگارتان را بپرستيد و كار نيكو كنيد، اميد كه رستگار شويد» [٢] تا آخر سوره، رسول خدا گواه بر ما و ما گواهان خداوند بر خلقش و حجت‌هاى او در زمينش هستيم.

منظور خداوند در اين آيه ما هستيم: «و اين گونه شما را امّتى ميانه قرار داديم تا گواهان بر مردم باشيد.» [٣] تا آخر آيه. پس در هر روزگارى امامى از ما وجود دارد كه شاهد بر مردم روزگارش باشد.