تاريخ سياسى صدر اسلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ٢٥٣ - متن

نورشان روشنى بخش است و درخت با بركت كه روغنش شفا بخش است مى‌باشند، محمد صلّى اللَّه عليه و اله و سلم پايان بخش پيامبران و سرور فرزندان آدم است، و على عليه السّلام وصىّ اوصيا و پيشواى پرهيزكاران و راهبر روشن جبينان است؛ او صديق اكبر و فاروق اعظم و وصى محمد و وارث دانش او است و سزاوارتر از مؤمنان به خودشان مى‌باشد، به فرموده خداى كه: «پيامبر سزاوارتر از مؤمنان به خودشان است و همسرانش مادران مؤمنان هستند و صاحبان ارحام در كتاب خداوند برخى‌شان بر برخى ديگر برترى دارند» [١]، پس هر كس را كه خدا جلو انداخته جلو اندازيد و هر كس را كه خدا عقب انداخته عقب اندازيد و ولايت و وراثت را بر كسى كه خدا قرار داده قرار دهيد.

* عمر برخاست و به ابو بكر كه بالاى منبر نشسته بود، گفت: تو بالاى منبر نشسته‌اى و اين كه پائين نشسته سر جنگ دارد و دست برنمى‌دارد، يا كه با تو بيعت كند يا كه دستور بده گردنش را بزنيم. حسن و حسين ايستاده بودند، وقتى گفته عمر را شنيدند، گريستند.

على آن دو را به سينه چسباند و گفت: گريه نكنيد، به خدا سوگند نمى‌توانند پدرتان را بكشند.

* ام ايمن‌ [٢] دايه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله و سلم رو كرد و گفت: اى ابو بكر! چه زود حسد و نفاق خويش را نمايانديد! عمر دستور داد او را از مسجد بيرون كنند و گفت: ما را به زنان چه كار.