تاريخ سياسى صدر اسلام - سليم بن قيس الهلالي - الصفحة ٢٩ - زندگى

درگير شد و سر انجام جايى گير آورد و بماند. [١] در سال ٩ هجرى هيئتى به حضور رسول صلّى اللَّه عليه و اله و سلّم اعزام داشت و از آن پس روابط دوستانه‌اى ميان مدينه و آن قبيله برقرار بود.

پس از كودتاى سقيفه، عبد القيس كودتا را به رسميت شناخت چرا كه از پرداختن زكاة خوددارى نكرد و با كودتاچيان درگير نشد. گويا همين موضع، موقعيت آن را در بحرين و فارس تقويت كرد. شاخه‌هايى از اين قبيله شيعه بودند، چرا كه در سال ٣٦ هجرى در نبرد با ناكثين و قاسطين به يارى امام على عليه السّلام شتافتند، اما در سال ٤٠ هجرى و ظاهرا پس از شهادت امام على عليه السّلام دست از پيكار كشيدند. [٢] بنا بر اين هجرت سليم به نوبندگان فارس بدون زمينه و رابطه نبوده است، چرا كه پس از غلبه امويان و قتل عام شيعه در سراسر قلمرو خلافت، شيعيان و علويان حجاز و عراق و شام به ايران روى آوردند. [٣] وجود شاخه يا شاخه‌هاى شيعى عبد القيس در نوبندگان مى‌توانسته پناهگاه مناسبى براى علويان و شيعيان فرارى و متوارى و تحت تعقيب باشد. بديهى است كه موالى هر قبيله عقايد و آداب همان قبيله را داشته‌اند، از اين رو، موالى عبد القيس نيز شيعه بوده‌اند هر چند كه در كيفيت تشيع آنان اختلافاتى وجود داشت. [٤] به همين دليل سليم كوشيد تا ابتدا ابان را شيعه خالص و مخلصى بسازد و پس از نزديك به يك سال كار عقيدتى- فكرى با وى، او را آماده پذيرش اسناد نمود.