مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٧٤ - س ١٩٧
مسائل متفرقه اموات
س ١٩٥
- آيا براى كسى كه ميت را غسل مىدهد، جايز است به عورت ميت نگاه كند و يا لمس نمايد در جائى كه رساندن آب يا اطمينان از شستن، متوقف بر نگاه يا لمس است؟
ج
١٩٥- نگاه به عورت ميت جايز نيست، و رساندن آب نيز متوقف بر نظر و يا لمس بىواسطه نمىباشد.
س ١٩٦
- چنانچه بر اثر اهمال و سهل انگارى افرادى كه مسئوليت قانونى در حفظ اجساد اموات مسلمين در سردخانه دارند، جسد ميتى را در سردخانهاى كه خراب است و حتى توليد هواى گرم مىنمايد نگهدارى نمايند، و منجر به تعفن و تورم و سياهى شديد و مشمئزكننده گردد:
الف- اين عمل از مصاديق اهانت به ميت مسلمان تلقى مىشود يا خير؟
ب- بفرض اهانت به ميت مسلمان، آيا اهانت مستلزم تعزير شرعى است يا خير؟
ج
١٩٦- در صورت عمد اهانت است، و با نظر حاكم شرع قابل تعزير است.
س ١٩٧
- در حال حاضر از نظر پزشكى، اجازه تدفين توسط پزشك هنگامى صادر مىشود، كه تمام علائم حياتى در شخص از بين رفته باشد، و اين بوسيله علائم بالينى و همچنين دستگاههائى كه فعلا در دسترس بشر است، تأييد مىشود لكن گاه با وجود شرائطى كه براى پزشك محرز مىشود كه شخص فوت كرده است، مواردى از زنده شدن پس از اجازه دفن ديده مىشود. سؤال اينست كه در شرع مقدس اسلام آيا روشى كه دقيقا مشخص نمايد روح از بدن مفارقت كرده و ديگر به جسم بر نمىگردد، در احاديث شريفه وجود دارد؟ و براى ائمه عليهم السّلام و يا حكماى صدر اسلام مسأله اثبات فوت به چه صورت بوده است؟