مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ٣١٠ - س ٨٥٨
نموده، عقد نكاح اول محكوم به دوام است و جدا شدن زن احتياج بطلاق دارد و در اين مورد فسخ عقد و بخشش مدت شرعا اثرى ندارد، و زن بزوجيت شوهر اول باقى است و عقد دوم باطل است، و زن مزبور با فرض دخول، بر شوهر دوم حرام ابدى است و فورا بايد از او جدا شود.
س ٨٥٧
- شخصى زنى را بمدت پانزده سال بمبلغ ده هزار تومان بعقد غير دائمى خود در آورده، چندين ماه و يا چندين سال گذشته و نزديكى هم حاصل شده، ولى با هم توافق كردهاند كه پانزده سال را بيست و پنج سال بنمايند. در اين صورت آيا صيغه عقد را روى همان صيغه قبلى اجراء كنند، و يا اينكه شوهرش مدت قبلى را ببخشد؟ و در صورت بخشيدن، عده نگهدارد؟ و ديگر اينكه اگر چنانچه بخواهند صيغه غير دائمى قبلى را بعقد دائمى مبدل نمايند به چه نحوى است؟
ج
٨٥٧- در فرض سؤال عقد جديد قبل از تمام شدن مدت عقد قبلى يا قبل از بخشيدن مدت، صحيح نيست و لو براى تمديد مدت باشد، ولى اگر مدت تمام شود يا زوج مدت را ببخشد، خود زوج مىتواند او را در عده به عقد دائم يا انقطاعى خود در آورد و اشكال ندارد.
س ٨٥٨
- يك زن يائسه بمدت ده سال به يك مرد صيغه شده، ضمنا طى كرده كه يك ماه به يك ماه صيغهنامه تمديد شود. بعد از سه ماه برادرش آمده گفته:
برادرم تصادف كرده و مرده، زن هم يك سال صبر كرده بعد بفرد ديگرى صيغه شده ولى شوهرش بعد از دو سال پيدا شده و اقرار كرده كه من تصادف كرده بودم، خودم برادرم را فرستادم چون حالم خراب بود، گفتم به طرف بگو بمن اميد نداشته باشد، هر كار مىكند بكند. حال آيا بشوهر دومى در اين صورت حلال است