مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١١٠ - س ٣٠٥
بر او مسلّم مىشود كه دو ركعت بيشتر نخوانده، در همان حال از نيت قبلى عدول نموده نيت نماز دو ركعتى مىنمايد، و بعدا نماز چهار ركعتى را اعاده مىكند، آيا عمل او صحيح است يا نه؟
ج
٣٠٢- در فرض سؤال نمازى را كه دو ركعتى تمام كرده لغو است، و تكليفش اين بوده كه پس از توجه نماز را ادامه بدهد و چهار ركعتى تمام كند، و بعد از نماز دو سجده سهو براى سلام بيجا و دو سجده سهو احتياطا براى سجده شكر بجا آورد، و بعدا همان نماز را بنا بر احتياط لازم اعاده نمايد، ولى فعلا كه منافى بجا آورده و نماز را اعاده نموده، نماز چهار ركعتى صحيح است و چيزى بر او نيست.
س ٣٠٣
- اگر شخصى بعد از نماز ظهر و عصر، و يا بعد از نماز مغرب و عشا بعد الاتيان بالمنافى يقين براى او حاصل شود در اين دو نمازى كه خوانده دو سجده از ركعت واحده از او فوت شده، اما نمىداند كه در كدام يك از اين دو نماز بوده، در اين مورد وظيفه او چيست؟
ج
٣٠٣- در ظهر و عصر يك چهار ركعتى به نيت ما فى الذمه كفايت مىكند، و در مغرب و عشا بايد هر دو را اعاده كند.
س ٣٠٤
- در فرض فوق اگر بعد از صلاتين و قبل الاتيان بالمنافى علم پيدا كند كه دو سجده از ركعت واحده از او فوت شده، و لكن نمىداند كه در چه ركعتى بوده و از كدام نماز بوده است، در اين صورت وظيفه او چيست؟
ج
٣٠٤- بعد از انجام سجدهها و تشهد و سلام و سجده سهو، مانند مسأله قبلى عمل نمايد.
س ٣٠٥
- در همين دو فرض مذكور اگر شخص بعد الصلاتين يقين پيدا كند كه يك سجده در اين دو نمازى كه خوانده از او فوت شده، تكليف چيست؟