مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٠٧ - س ٢٩٤
س ٢٩٢
- در رساله آمده است اگر كسى سه بار پشت سر هم در يك نماز مثلا شك كند و شكش هم بخاطر حواسپرتى نباشد، كثير الشك است، حال اگر كسى در يك نماز سه بار شك كند يك سجده بجا آورده يا دو تا، و هر سه بار هم شك كند كه آيا حواسم جمع بوده و شك كردم، يا منشأ شكم حواسپرتى بوده، وظيفه او چيست؟
ج
٢٩٢- در صورتى كه بعدا چنين نباشد و همان يك مرتبه است، حكم كثير الشك را ندارد.
س ٢٩٣
- اگر امام كثير الشك است و يكى از شكوك برايش حاصل شود مثل شك سه و چهار، مقتضاى قوله عليه السّلام فى خبر محمد بن مسلم: إذا كثر عليك السهو فامض فى صلاتك، حكم به چهار ركعت است، ولى مأموم يقين دارد به سه ركعت بودن و بمقتضاى قوله عليه السّلام فى خبر آخر: ليس على الإمام سهو إذا حفظ عليه من خلفه، بنا گذاشتن به سه ركعت است على كل حال، و ميان دو دليل تعارض عموم من وجه است، و مسأله مذكور مورد اجتماع دو دليل است، در اين مورد تكليف چيست؟
ج
٢٩٣- در فرض سؤال حفظ مأموم، تعبدا رافع شك امام است، و با انتفاء موضوع، حكم مذكور نيز منتفى است.
س ٢٩٤
- شخصى در حال نماز شكى از شكوك صحيحه و يا غير آن برايش پيش مىآيد، و يا در اينكه وضو گرفته و يا طهارت دارد يا نه شك مىكند، و در حال شك نماز را ادامه مىدهد به اميد اينكه با تروّى حالت يقين برايش پيش آيد، و اتفاقا بعد از ادامه دادن يقين به وضو و يا طهارت و يا يك طرف پيدا مىكند، آيا لحظاتى را كه با شك و ترديد نماز خوانده به اصل نماز لطمه مىزند يا نه؟