مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٢٧ - س ٣٦٠
كنند كه عرفا بگويند: شغل آنها در سفر است، و بعد از تحقق اين عنوان نمازشان تمام و روزه صحيح است.
بلى، تمام اشخاص مذكور اگر ده روز در وطن بمانند چه از ابتدا قصد ماندن داشته باشند يا نه، در سفر اول بعد از اين ده روز نماز شكسته است و روزه صحيح نيست، و از سفر دوم مجددا نماز تمام و روزه صحيح است، و اگر ده روز در غير وطن بمانند چنانچه از اول قصد ماندن داشتهاند، در سفر اول، بعد از ده روز نماز شكسته است و روزه صحيح نيست، ولى اگر از اول قصد ماندن نداشتهاند احتياط لازم آن است كه بعد از ده روز، در سفر اول نماز را هم شكسته و هم تمام بخوانند و جمع بين روزه و قضاى آن نيز بنمايند.
س ٣٥٩
- كسانى كه فاصله بين وطن و محلى كه در آن كار مىكنند به مقدار مسافت شرعى است، و هر روز مىروند و بر مىگردند، گاهى از محل كار، در ظرف چند ساعت وقتى كه دارند به شهر نزديك به آنجا كه تا محل كار كمتر از چهار فرسخ فاصله دارد براى خريد جنس مورد نياز يا ديدن كسى مثلا مىروند و به محل كار بر مىگردند، نماز و روزه آنها در آن شهر يا در بين راه كه به آن شهر مىروند يا از آن بر مىگردند چگونه است؟
ج
٣٥٩- در فرض سؤال، نمازشان در آنجا و در مسير رفتن به آنجا و برگشت از آنجا تمام و روزه صحيح است.
س ٣٦٠
- منظور از سفر اول بعد از باقى ماندن ده روز در منزل يا جاى ديگر براى شخصى كه كارش سفر يا در سفر است چيست؟ و در فروض زير كدام يك سفر اول محسوب مىشود:
الف) شخصى كارش كشتيرانى است، كشتى اين شخص در بوشهر است و