مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٢٢ - ج
س ٣٤٤
سربازهاى شيعه عراقى كه اجبارا آنها را به خدمت سربازى مىبرند، و اينها هم از روى تقيه مىروند، درحالىكه علم دارند مجبورا كارهاى حرامى را مرتكب خواهند شد، در اين سفر (البته غير از به قتل رسانيدن افراد) تكليف اينها نسبت به قصر و اتمام نماز و روزه چيست؟
ج
٣٤٤- در مورد سؤال كه مسافرت آنها اجبارى است حكم سفر معصيت را ندارد، و در موارد قصر بايد نماز را شكسته بخواند و روزه صحيح نيست.
س ٣٤٥
- در رساله عمليه ذكر شده است: شخصى كه از اول قصد هشت فرسخ را نداشته و به جائى رفته كه كمتر از مسافت شرعيه است، در صورتى كه تصميم بگيرد از آنجا به جاى ديگرى برود كه به اندازه مسافت شرعيه است، بايد نماز را شكسته بخواند، سؤالى كه مطرح است اين است كه آيا به مجرد قصد طى مسافت شرعيه، حكم مسافر بر او بار مىشود؟
ج
٣٤٥- در مورد سؤال تا موقعى كه از آن نقطه حركت نكرده، نماز او تمام و روزه صحيح است.
س ٣٤٦
- زيدى قصد كرده ده روز در محلى اقامت كند، ولى مثلا ساعت ٨ روز اول را در نظر گرفته تا ساعت ٨ روز دهم، كه در حقيقت هشت روز تمام و دو نصفه روز اقامت كرده، آيا نماز و روزهاى كه بجا آورده بنظر مبارك چطور است؟
ج
٣٤٦- در فرض مرقوم نماز خود را بايد قصر بخواند و روزه صحيح نيست، و چنانچه نماز را تمام خوانده و در وقت ملتفت شده اعاده نمايد و اگر در خارج وقت ملتفت شده قضا ندارد، و اگر روزه گرفته باشد قضا لازم نيست.