مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٠١ - ج
س ٢٧٠
- اگر عمدا، در وقت نماز، نيت ما في الذمة كنيم، آيا نمازمان درست است؟
ج
٢٧٠- در فرض سؤال نماز صحيح است، اما خوبست نيت نماز واجب، بطور متعارف باشد.
قرائت و ذكر
س ٢٧١
- در رساله شريفه عروه از موارد سقوط سوره مىفرمايد (و في المرض) آيا منظور آن بيمارى است كه شخص بقدرى ضعيف شده كه تاب قرائت سوره را ندارد يا مطلق مرض؟
ج
٢٧١- منظور صورت عسر براى مريض است.
س ٢٧٢
- شخصى در غير نماز كلمات و حروف را خوب و كامل ادا مىكند، ولى در نماز نمىتواند به صورت روان ادا كند، و شركت در نماز جماعت هم چون مكبر است براى او مشكل است، لهذا گاهى اوقات نماز صبح او از اول اذان تا طلوع آفتاب طول مىكشد. دستور چيست؟
ج
٢٧٢- چنين فردى مبتلا به وسواس است و پيروى از شيطان مىكند، وظيفه او اين است كه بهمان نحوى كه در اولين مرحله مىتواند بخواند، اكتفا كند، و تكرار نكند، و بيش از اين تكليفى ندارد.
س ٢٧٣
- آيا در فرائض يوميه، مىتوان بعد از حمد بجاى يك سوره، دو سوره و بيشتر خواند؟
ج
٢٧٣- خواندن دو سوره و بيشتر در يك ركعت از نماز فريضه مكروه است، و احتياط در ترك است.