مجمع المسائل - گلپايگانى، سید محمدرضا - الصفحة ١٠٩ - س ٣٠٢
س ٢٩٩
- كسى كه كثير الشك است و در نماز به شكهاى خود نبايد اعتنا كند، ولى احساس مىكند كه نظير شكهاى او را افراد عادى اعتنا مىكنند، در نتيجه نماز را اعاده مىكند، و اين حالت براى او بصورت عادت در آمده، آيا مىتواند آيه يا كلمهاى را كه شك دارد بقصد قربت مطلقه اعاده كند تا بتكرار نماز گرفتار نگردد، يا وظيفه ديگرى دارد؟
ج
٢٩٩- تكرار يكى دو مورد تا بحد وسواس نرسيده اشكال ندارد، و الا مبطل مىباشد.
س ٣٠٠
- اگر مأموم در نماز جماعت آنچنان دچار حواسپرتى شود كه مثلا در حال (سمع اللّه لمن حمده) نمىداند همراه جماعت ركوع كرده يا نه، يا هنگام (بحول اللّه) نمىداند دو سجده كرده يا يك سجده، چه بايد بكند؟
ج
٣٠٠- اگر شك مأموم در محل است بايد مشكوك فيه را انجام دهد، و اگر بعد از محل است اعتنا به شك ننمايد.
خلل در نماز
س ٣٠١
- روغن مار به بدن ماليدن چه حكمى دارد، و كسى كه استفاده كرد براى نماز چه حكمى دارد؟
ج
٣٠١- نمازگزار نبايد اجزاى غير مأكول همراه داشته باشد و نماز با آن باطل است، و در فرض سؤال بايد بدن را بشويد تا روغن از آن زائل شود.
س ٣٠٢
- نمازگزار مشغول نماز چهار ركعتى قضاى ما فى الذمه مىباشد، بعد از تشهد ركعت دوم بتصور اينكه ركعت چهارم است، نماز را سلام داده و مختصر تعقيبى خواند، و براى اداى شكر سر بسجده نهاده، در حين ذكر شكر