تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٦ - به آنها اعتنا مكن!

نسبت به ذات پاكش مى‌باشد.

سلامى كه نشانه سلامت و عافيت از هر گونه عذاب و كيفر روز قيامت، سلامى كه امان در برابر شكست‌ها و دليل بر پيروزى بر دشمنان است.

قابل توجه اينكه در آيات اين سوره بر بسيارى از پيامبران جداگانه سلام فرستاده، در آيه ٧٩ فرمود: سَلامٌ عَلى‌ نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ‌، و در آيه ١٠٩ سَلامٌ عَلى‌ إِبْراهِيمَ‌، و در آيه ١٢٠ سَلامٌ عَلى‌ مُوسى‌ وَ هارُونَ‌ و در آيه ١٣٠ سَلامٌ عَلى‌ إِلْ‌ياسِينَ‌.

اما در اينجا تمام اين سلام‌ها و غير اينها را در يك جمله خلاصه و جمع‌بندى كرده مى‌فرمايد:" سلام بر همه پيامبران مرسل".

" حمد و ستايش مخصوص خداوندى است كه پروردگار جهانيان است" (وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌).

سه آيه اخير مى‌تواند اشاره و مرورى اجمالى بر تمام اين مسائل اين سوره باشد، چرا كه بخش مهمى از اين سوره پيرامون توحيد و مبارزه با انواع شرك بود، و آيه اول با تسبيح و تنزيه خداوند از توصيفهاى مشركان همه را بازگو مى‌كند.

بخش ديگرى از اين سوره بيان گوشه‌هايى از حالات هفت پيامبر بزرگ بود، آيه دوم اشاره‌اى به آنها است.

و بالآخره بخش ديگرى از نعمتهاى الهى، مخصوصا انواع نعمتهاى بهشتى،