تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٨ - تفسير سرزمين بلا زده اين قوم در برابر شماست!

صريح قرآن همزمان و معاصر با ابراهيم ع بوده است، و از پيامبران بزرگ خدا است (عنكبوت آيه ٢٦ و سوره هود ٧٤).

نام" لوط" ع در قرآن در آيات زيادى آمده است، و كرارا در باره او و قومش بحث شده، و مخصوصا سرنوشت دردناك اين قوم منحرف به روشنترين صورتى تبيين گشته است (سوره شعراء آيات ١٦٧ تا ١٧٣، و سوره هود ٧٠ تا ٨٣، و سوره نمل از آيه ٥٤ تا آيه ٥٨ و غير آن).

نخست مى‌گويد:" لوط از رسولان ما بود" (وَ إِنَّ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ‌).

*** و بعد از بيان اين اجمال طبق روش اجمال و تفصيل كه قرآن دارد به شرح قسمتى از ماجراى او پرداخته، مى‌گويد:" به خاطر بياور زمانى را كه لوط و خاندانش را همگى نجات داديم" (إِذْ نَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ‌).

***" جز همسرش پير زنى كه در ميان بازماندگان باقى ماند" (إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ‌) [١]***" سپس بقيه را در هم كوبيديم و نابود كرديم" (ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ‌).

جمله‌هاى كوتاه فوق اشاراتى به تاريخ پر ماجراى اين قوم است كه شرح آن در سوره‌هاى" هود" و" شعراء" و" عنكبوت" گذشت.

" لوط" همچون ساير انبياء نخست دعوت خود را از توحيد شروع كرد،

---

[١]" غابر" چنان كه قبلا هم گفته‌ايم از ماده" غبور" بر وزن" عبور" به معنى باقى مانده چيزى است، و هر گاه جمعيتى از نقطه‌اى حركت كند و كسى جا بماند به او" غابر" مى‌گويند، و نيز به همين جهت باقى مانده خاك را" غبار" مى‌نامند و باقى مانده شير در پستان را" غبرة" (بر وزن لقمه) گفته‌اند.