تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٧ - تفسير آن روز كه زمين به نور خدا روشن مىشود

چهارمين جمله مى‌گويد:" در ميان آنها به حق قضاوت مى‌شود" (وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِ‌).

و در پنجمين جمله مى‌افزايد:" و به آنها ستم نخواهد شد" (وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ‌).

بديهى است هنگامى كه حاكم، خدا باشد، و زمين به نور عدالتش روشن گردد، و نامه اعمال كه دقيقا بيانگر اعمال انسان است مطرح شود، و پيامبران و گواهان عدل حضور يابند، جز به حق قضاوت نخواهد شد، و در چنين دادگاهى ظلم و بيدادگرى مفهومى ندارد.

نه جزا و پاداش و كيفر اعمالشان كه خود اعمالشان به آنها داده مى‌شود! و چه پاداش و كيفرى از اين برتر كه عمل انسان به طور كامل به او تحويل داده شود (توجه داشته باشيد" وفيت" به معنى ادا كردن به طور كامل است). و براى هميشه قرين و همنشين او گردد.

چه كسى مى‌تواند اين برنامه‌هاى عدالت را دقيقا اجرا كند كسى كه علم او به همه چيز احاطه دارد لذا در هفتمين و آخرين جمله مى‌فرمايد:" او نسبت به آنچه انجام مى‌دادند از همه آگاهتر است" (وَ هُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ‌).

حتى نيازى به شهود نيست كه او از همه شهود اعلم است، اما لطف و عدالتش ايجاب مى‌كند كه گواهان را احضار كند، آرى اينچنين است صحنه قيامت كه بايد همه براى آن آماده شويم.