تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٠ - تفسير خداوند آفريدگار و حافظ همه چيز است

حتى در حديثى از پيامبر اسلام ص آمده:

ان فى جهنم لواد للمتكبرين يقال له سقر، شكى الى اللَّه عز و جل شدة حره، و سأله ان يتنفس فاذن له فتنفس فاحرق جهنم!

" در جهنم سرزمينى است مخصوص متكبران كه به آن سقر گفته مى‌شود يك وقت از شدت حرارتش به خداوند شكايت كرد و تقاضا كرد تنفسى كند به او اجازه داده شد، نفسى كشيد كه جهنم را سوزانيد! [١]

*** در آيه بعد سخن از نقطه مقابل اين گروه يعنى گروه پرهيزگاران و سعادت آنها در قيامت در ميان است، مى‌فرمايد:" خداوند كسانى را كه تقوى پيشه كردند رهايى مى‌بخشد و رستگار مى‌سازد" (وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ‌) [٢] سپس اين فلاح و پيروزى را با اين دو جمله كوتاه و پرمعنى توضيح مى‌دهد:

" هيچ بدى به آنها نمى‌رسد و غم و اندوهى به آنها راه نمى‌يابد" (لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌).

در جهانى زندگى مى‌كنند كه جز نيكى و پاكى و وجد و سرور چيزى وجود ندارد، اين تعبير كوتاه در حقيقت تمام مواهب الهى را در خود جمع كرده است.

*** آيه بعد بار ديگر به مساله توحيد و مبارزه با شرك باز مى‌گردد و گفتگوهايى را كه با مشركان داشت ادامه مى‌دهد.

---

[١] تفسير" على بن ابراهيم" طبق نقل نور الثقلين جلد ٤ صفحه ٤٩٦- همين معنى در تفسير" صافى" ذيل آيات مورد بحث نيز آمده است.

[٢]" مفازه" مصدر ميمى و به معنى فلاح و رستگارى و پيروزى است و" با" در" بمفازتهم" يا براى ملابست است، يا سببيت، در صورت اول معنى آيه چنين مى‌شود:

" خداوند آنها را نجاتى همراه با رستگارى و پيروزى مى‌دهد" و در صورت دوم معنى آيه اين است كه" خداوند آنها را به سبب رستگاريشان (كنايه از اعمال صالح و ايمان است) نجات و رهايى مى‌بخشد".