تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٢ - تفسير

تكميل بحثهاى گذشته حلقه‌هاى توحيد و معاد را با ذكر دلائل" نبوت" تكامل بخشد.

نخست مى‌گويد:" خداوند بهترين حديث و نيكوترين سخن را نازل كرده است" (اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ‌).

سپس به شرح مزاياى قرآن پرداخته و ضمن بيان سه توصيف امتيازات بزرگ اين كتاب آسمانى را شرح مى‌دهد نخست مى‌گويد:

" كتابى است كه آياتش هماهنگ و همصدا، و از نظر لطف و زيبايى و عمق بيان همانند يكديگر است" (كِتاباً مُتَشابِهاً).

منظور از" متشابه" در اينجا كلامى است كه قسمتهاى مختلف آن با يكديگر همرنگ و هماهنگ مى‌باشد، هيچگونه تضاد و اختلافى در ميان آن نيست، خوب و بد ندارد، بلكه يكى از يكى بهتر است.

اين درست بر خلاف كلمات انسانها است كه هر قدر در آن دقت شود هنگامى كه گسترده و وسيع گردد خواه ناخواه اختلافات و تناقضها و تضادهايى در آن پيدا مى‌شود، بعضى در اوج زيبايى است، و بعضى كاملا عادى و معمولى، بررسى آثار نويسندگان معروف و بزرگ اعم از نثر و نظم نيز گواه زنده اين مطلب است.

اما كلام خدا قرآن مجيد اينچنين نيست، انسجام فوق العاده و همبستگى مفاهيم و فصاحت و بلاغت بى‌نظيرى كه در همه آياتش حاكم است گواهى مى‌دهد كه از كلام انسانها نيست.

سپس مى‌افزايد ويژگى ديگر اين كتاب اين است كه" مكرر است" (مَثانِيَ‌).

اين تعبير ممكن است اشاره به تكرار مباحث مختلف داستانها، سرگذشتها، مواعظ و اندرزها بوده باشد، اما تكرارى كه هرگز ملالت‌آور نيست، بلكه شوق‌انگيز است و نشاطآفرين، و اين يكى از اصول مهم فصاحت است كه انسان به هنگام‌