تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٥ - تفسير خطوط اصلى برنامه بندگان مخلص

نشانه روشنى بر عظمت و حقانيت او است، نه همچون مدعيان دروغين كه مردم را به پرستش خويش دعوت مى‌كردند، و خود را ما فوق بشر، و از گوهرى والاتر معرفى كرده، و گاه پيروان خويش را دعوت مى‌كنند كه هر سال هم وزنشان طلا و جواهرات به آنها بدهند! او در حقيقت مى‌گويد: من همچون سلاطين جبارى كه مردم را موظف به وظايفى مى‌كنند و خود را" ما فوق وظيفه و تكليف" مى‌پندارند نيستم، و اين در واقع اشاره به يك مطلب مهم تربيتى است كه هر مربى و رهبرى بايد در انجام دستورات مكتب خويش از همه پيشگامتر باشد، او بايد اولين مؤمن به آئين خويش و كوشاترين فرد و فداكارترين نفر باشد، تا مردم به صداقتش ايمان پيدا كنند، و او را در همه چيز" قدوه" و" اسوه" خود بشناسند.

و از اينجا روشن مى‌شود نخستين مسلمان بودن پيامبر ص نه تنها بر حسب زمان است كه نخستين مسلمان در تمامى جهات بود، در جهت ايمان، در اخلاص و عمل و فداكارى، و در جهاد و ايستادگى و مقاومت.

سراسر تاريخ زندگى پيامبر ص نيز اين حقيقت را به خوبى تاييد مى‌كند.

*** بعد از ذكر برنامه هفت ماده‌اى آيات فوق (تقوى، احسان، هجرت، صبر، اخلاص، تسليم، و خوف) از آنجا كه مساله اخلاص مخصوصا در برابر انگيزه‌هاى مختلف شرك ويژگى خاصى دارد بار ديگر براى تاكيد به سراغ آن رفته، و با همان لحن مى‌فرمايد:" بگو تنها خدا را پرستش مى‌كنم در حالى كه دينم را براى او خالص مى‌گردانم" (قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصاً لَهُ دِينِي‌) [١]

---

[١] مقدم شدن" اللَّه" كه مفعول" اعبد" مى‌باشد در اينجا براى بيان" حصر" است، يعنى" تنها او را مى‌پرستم" بنا بر اين جمله" مُخْلِصاً لَهُ دِينِي‌" كه حال است تاكيد مجددى است بر اين معنى.