تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٩ - تفسير از زندگى داود درس بياموز

خواهد بود كه در بالا گفتيم، اين احتمال نيز داده شده كه به ذات پاك خداوند برگردد يعنى همه ذرات عالم به سوى او باز مى‌گردند و سر بر فرمان او دارند.

در اينكه همصدا شدن كوه‌ها و پرندگان با داود چگونه بوده؟ در ميان مفسران گفتگو است:

١- گاه احتمال داده‌اند كه اين صداى گيرا و جذاب و پر طنين داود بود كه در كوه‌ها منعكس مى‌شد و پرندگان را به سوى خود جذب مى‌كرد (البته اين فضيلت مهمى محسوب نمى‌شود كه قرآن از آن با آن همه عظمت ياد كند).

٢- گاه گفته‌اند كه اين تسبيح توأم با صداى ظاهرى و همراه با نوعى درك و شعور بوده كه در باطن ذرات عالم است، طبق اين نظر تمامى موجودات جهان از يك نوع عقل و شعور برخوردارند، و هنگامى كه صداى دل‌انگيز اين پيامبر بزرگ را به وقت مناجات مى‌شنيدند با او همصدا مى‌شدند، و غلغله تسبيح آنها درهم مى‌آميخت.

٣- بعضى نيز احتمال داده‌اند كه اين همان تسبيح تكوينى است كه همه موجودات با زبان حال دارند، و نظام خلقت آنها به خوبى حكايت مى‌كند كه خداوند از هر عيب و نقص پاك و منزه است و داراى علم و قدرت و هر گونه صفات كمال.

ولى اين معنى اختصاص به" داود" ندارد كه از ويژگيهاى او شمرده شود بنا بر اين از همه مناسبتر تفسير دوم است، و اين از قدرت خدا بعيد نيست، اين زمزمه‌اى بود كه در درون اين موجودات جهان و در مكنون باطن آنها هميشه جريان داشت، اما خداوند به نيروى اعجاز آن را براى داود ظاهر مى‌ساخت، همانگونه كه در مورد تسبيح سنگريزه در كف پيغمبر اسلام ص نيز مشهور است.