من از آقان متشکرم که تشریف آوردند که از نزدیک با هم ملاقات کنیم و مطالبى که به نظرمان مى‌رسد در میان بگذاریم و باز تشکر مى‌کنم که در این امر انسانى آقایان اظهار تمایل کردند که خدمت بکنند و این خدمت البته ارزنده است.

لکن اساس در دانشگاه مطلب دیگرى است. ما روحانیون با دانشگاهى‌ها یک مسیر داریم و مسوولیت این دو طایفه از طوائف دیگر بیشتر است، چنانچه شغل شریفتر است. شغل شریفتر است براى اینکه با شغل دانشگاهى و روحانیت اگر چنانچه به شرایط عمل بشود انسان درست مى‌شود و این است که این شغل انبیا بوده است. تمام انبیا براى آدم درست کردن آمدند و قرآن کتاب آدم سازى است.

پس این شغل، شغل بسیار شریفى است و مسوولیت بسیار زیاد است براى اینکه در این دو دانشگاه یعنى دانشگاه روحانى و دانشگاهى که آقایان در آن هستند مقدرات کشور، چیزهایى که باید در کشور درست بشود از این دو دانشگاه ناشى مى‌شود. اگر شما یا ما گمان کنیم که علم منشاء سعادت است ولو هر چه باشد، این اشتباه است براى اینکه علم گاهى منشاء بسیارى از تفاوت هاست.

چو دزدى با چراغ آید گزیدتر برد کالا گفته حکیم سنائى است ظاهرا.

اگر روحانى علم داشته باشد، لکن ایمان نداشته باشد و مسیرش مسیر انبیاء نباشد منشاء مفاسد بسیار مى‌شود.

اکثر این دین سازى‌ها که بوده است، اینها از طبقه ملاها بوده است، ملاهائى که فقط علم به خیال خودشان کافى بوده است و دنبالش مسیر انبیا نبوده است. اگر دانشگاه فقط دنبال این باشد که فرزندان ایران را با معلومات بار بیاورد و معلومات را روى هم بریزد، این براى سعادت ملت ما زیاد فایده ندارد یا ضرر دارد. یک فرد دانشگاهى که انحراف پیدا کند که انحراف غیر از یک فرد بازارى و کارگر است. کارگر و بازارى و کشاورز و امثال اینها اگر چنانچه انحرافى داشته باشند، انحرافى شخصى و براى خودشان است لکن انحراف اساتید دانشگاه انحراف خودشان تنها نیست، انحراف یک گروه