سؤال: احساسات ضد امریکائى در ایران وسیع است، امریکائیان هم به نوبت خود از ایران عصبانى هستند، دورنماى روابط دو جانبه را پس از قطعنامه شوراى امنیت چگونه مى‌بینید؟

جواب: احساسات ایرانیان علیه ملت امریکا نبوده، بلکه دولت آمریکاست. ما سال‌ها از بى‌عدالتى فریاد مى‌زدیم و از اختناق شکایت داشتیم. اما امریکا شاه را بر تخت نشاند یعنى در ١٩٤١ متفقین او را به جاى رضاخان که نوکر انگلیس بود نشاندند و دولت امریکا در برابر مخالفت مردم ایران پیوسته از او حمایت کرد. شاه همه منابع ما را غارت کرد، شرف ملى ما، سرمایه‌هاى ما، استعدادهاى جوانان ما را بر باد داد، بدین ترتیب ایرانیان نمى‌توانند نظر خوبى به دولت امریکا داشته باشند و اخیراً ملت ما به این نتیجه رسید که دولت کارتر، به اصطلاح سفارتخانه خود را به صورت پایگاهى براى جاسوسى و توطئه علیه ایران درآورده است. جاسوسان تحت عنوان مأموران سفارت فعالیت مى‌کردند و اکنون که ملت ما این حقیقت را دریافته، امریکا را دشمن شماره یک خود مى‌شناسد. به عقیده ما، ملت امریکا به خاطر رفتار دولتشان در ایران، به هیچ وجه قابل سرزنش نیستند. اگر امریکا بخواهد از طریق دخالت نظامى یا محاصره اقتصادى و یا شیوه‌هاى ارعاب، ما را از عدالت محروم کند، هرگز بحران حل نشده و در اندیشه مردم باقى خواهد ماند. مردم امریکا نباید بگذارند کارتر چنین شیوه‌اى را ادامه دهد، در غیر اینصورت ملت ما متدرجاً تصور خواهد کرد که مردم امریکا هم در سوءنیت کارتر نسبت به ایران سهیمند. راه دیگرى که در برابر دولت امریکا وجود دارد این است که به اقدامات ناصوابى که در ایران کرده اعتراف کند. از دیدگاه ما راه حل بحران، تحویل شاه مخلوع به ایران و اقداماتى براى جبران ضایعاتى است که دیکتاتورى او بر ملت وارد آورده است. البته ضایعاتى جبران ناپذیر هم وجود دارد منجمله شهادت صد هزار نفر در مبارزه علیه شاه، نیرو و استعدادهاى انسانى که در راه سرنگونى او به کار گرفته شد قابل اعاده نیست، اما ما انتظار پس دادن ثروت‌هائى را داریم که از این ملت غارت کرده است. در صورتى که ملت ایران قانع شود که رئیس جمهور شایسته‌اى به جاى کارتر مایل به انجام عمل ناروا علیه ما نیست، مى‌تواند رفتارى عادى با امریکا داشته باشد،