من بعد از این نهضت و انقلابى که نسبتاً الحمدلله به پیروزى رسید و قدم اول را ملت بزرگ ما برداشت، در این کارهائى که به دست ملت انجام گرفت، از جهاد سازندگى خیلى خوشم مى‌آید. هر وقت که تلویزیون نشان مى‌داد که خواهرها و برادرها از همه طبقات مشغولند به یک عملى براى کشور خودشان، من خوشحال مى‌شدم. باید شماها توجه داشته باشید که نگاه نکنید هى به اینکه اداره چه مى‌کند، دولت چه مى‌کند. آنها مشغولند منتها نمى‌توانند آنقدرى که ایران احتیاج دارد آنها عمل کنند. ایران مال خود شماست و خود شما باید او را بسازید و اگر همه ملت در این امر سازندگى همت نکند، کارها زمین مى‌ماند. انتظار اینکه یک دسته‌اى انجام بدهند تا ما انجام بدهیم، یا کارشکنى کسى نکند البته حالا در هر گوشه و کنارى براى کارشکنى مهیا هستند، این ملت است که باید این کارها را انجام بدهد. مثلاً ملاحظه کنید که سابق، در رژیم سابق که همه‌اش حرف بود، یکى هم راجع به بیسوادى و اینها وقتى رفتند معلوم شد که مبارزه‌اى نکردند، بله آن کارى که کردند این است که با سوادى را نگذاشتند ترقى بکند، نه بیسوادها را سواددار کردند. این هم اگر منتظر بشوند آقایان، منتظر این بشوند که دولت این کار را انجام بدهد، نمى‌تواند انجام بدهد. الان تقریباً در صد شاید هشتاد (من اطلاع درست ندارم) بیسواد ما داریم، یا شاید مثلاً شصت، شصت و پنج، همچو چیزهائى مى‌گویند. من اطلاعى ندارم، اما مى‌دانم که بیسواد زیاد هست. افغانستان و ایران باید به حسب اینطور امور جلو باشد. بیسواد در آن کم هست، سوادى که مى‌گویم یعنى همین خواندن و نوشتن و این چیز، آن هم که ما مى‌خواهیم که همه ایران انشاءالله سواد پیدا بکنند، نمى‌خواهیم همه دکتر بشوند، خوب چیز غیر معقولى است، یا همه مهندس بشوند، مى‌خواهیم یک مملکتى همه بتوانند آن مقصود خودشان را بنویسند، امضاء کنند، چه بکنند. من گاهى در نجف که بودم گاهى حرم مشرف مى‌شدم، که افغانى‌ها آمده بودند براى زیارت خواندن، مى‌دیدم همه از رو مى‌خواندند، کتاب دعا را باز مى‌کردند از رو مى‌خواندند، شاید مثلاً از سى چهل نفر که آنجا بودند یک نفرشان شاید از رو نمى‌خواند، شاید هم او خواندنش را تمام کرده بود، اما همه‌شان از رو مى‌خواندند، اینجور نبود که، آن هم طبقه پایین بودند به اصطلاح اینها، و ما هنوز داریم که این هم به همت همه واقع بشود. اگر منتظر باشید به اینکه دولت با سواد بکند،