خوشحالى من روزى است که به زاغه‌نشینان عنایت بشود من دو کلمه مى‌خواهم صحبت کنم: یکى راجع به حال خودم که الحمدلله بد نیست و شاید تشریفات زیاد براى من مهیا کردند آقایان اطبا و وزیر بهدارى، تشریفاتى که ما عادت به آن نداریم و ما طلبه‌ها عادى نیستیم به آن، ولى وقتى خوشحال مى‌شوم که بفهمم آقایان در صدد این هستند که به این زاغه نشینان شهرها، به این چادرنشین‌هاى شهرها که در زمان طاغوت به آنها هیچ عنایتى نشده بود، در این زمان عنایت بشود. بهدارى که اول مرتبه احتیاجى است که مردم به آن دارند طورى باشد که براى همه باشد، براى یکى تشریفات و براى یکى هیچ، نباشد. و من امیدوارم که آقایان اطبا هر جا که هستند و دولت و وزیر بهدارى و خود ملت عنایت به این مطلب داشته باشند که این زاغه‌نشین‌ها و این فقرا، اینهائى که عیال خدا هستند اینطور ابتلائات را نداشته باشند.

همه ملت استثناء به پاى صندوق‌هاى رأى بروند

این یک کلمه، کلمه دیگر فردا روز جمعه است و روز مبارک در ماه مبارک تولد با سعادت رسول اکرم در آن اتفاق افتاد و باز مبارک است از باب اینکه ملت ما به یک آرزوى دیگرى که داشتند رسیدند و آن تعیین رئیس جمهور. در این زمینه من چند مطلب دارم که اگر آن مطالب تحقق پیدا بکنند، من خوشحال مى‌شوم و بیمارى من هم اینقدر مهم نیست.

یکى اینکه فردا همه ملت بى‌استثناء به پاى صندوق‌ها بروند، بى‌عنایتى نکنند به یک مطلبى که کشور آنها به آن احتیاج دارد، سرنوشت ملت و اسلام به آن بسته، همچو نباشد که اگر یک کسى مثلاً میل داشت رئیس جمهور شود و حالا احتمال مى‌دهد که نشود، کنار برود یا اشخاصى که با او رفیق هستند کنار بروند و رأى ندهند بهتر این است که آنهائى که مى‌دانند که نمى‌شوند، آنها متصل بشوند به بعضى آنهائى که مى‌دانند مى‌برند، تا اینکه انشاءالله یک رأى کافى تحقق پیدا کند و ما سرشکسته نشویم به اینکه ملت اعتنائى به این مسائل ندارد، اعتنائى به سرنوشت خودش و سرنوشت اسلام ندارد. همه با هم به پاى صندوق بروید. مطلب دیگر اینکه پاى صندوق‌ها که مى‌روید اینطور نباشد که با هم اختلاف پیدا کنید. یک مسأله این است که براى کشور است، هر یک از اینها مى‌برند، براى کشور