علاوه، من یک مطلب دیگرى هم باید تذکر دهم و آن اینکه این حرف را که پیش آمده است، کردها گویند که حق کردستان را بدهید، فرض کنید که بلوچ هم مى‌گویند حق بلوچ را بدهید و همین طور، این براى این است که فرم حکومت‌هایى که در ایران حکومت کردند یک حکومت ظالمانه بوده است و چون این حکومت‌ها اکثراً یا دائماً از یک قشر بودند، فارس مثلاً بودند، از این جهت به حوائجى که باید به کرد بدهند نمى‌دادند یا کم مى‌دادند، حاجت‌هاى بلوچ را بر نمى‌آوردند یا کم بر مى‌آوردند همین طور بختیارى و همین طور سایر قشرها. آنها رژیم‌هاى غیر اسلامى بودند، رژیم شاهنشاهى یک رژیم طاغوتى غیر اسلامى بود، از این جهت این اختلافات در بطن کشور پیدا شد و این تبعیض‌ها هم مع‌الاسف پیدا شد.

اگر چنانچه حکومت اسلامى به آنطور که خداى تبارک و تعالى مقرر فرموده است شرایط حاکم را، شرایط مامورین دولت را، کیفیت حکومت را آنطورى که در اسلام مقرر است، همانطورى که در صدر اسلام بود که حکومت نسبت به تمام افراد به یک نظر و قانون نسبت به تمام افراد یک طور جریان دارد، حکومتى که رئیس حکومت را به دادگاه مى‌خواهد و مى‌رود به دادگاه. در زمان على‌ابن‌ابیطالب سلام‌الله علیه که اختلافى بین ایشان و یک نفر از افراد ذمى، یهودى پیدا شد، همان قاضى که خود ایشان تعیین کرده بودند، احضار کرد حضرت را، حاکم وقت را احضار کرد، ولى امر وقت را احضار کرد ایشان هم رفتند، وقتى هم رفتند آنجا قاضى مى‌خواست یک احترامى بگذارد، حتى به اینکه کنیه - با کنیه - حضرت را ذکر کند، به حسب نقل این است که ایشان گفتند نه، قاضى باید نسبت به همه على‌السوى باشد، نظرش یک جور باشد. از آداب قضاى اسلامى یکى این است که وقتى نگاه هم خواهد بکند به طرفین، یکى را بیشتر نگاه نکند از دیگرى، على‌السوى باشد، در نشستن جورى نباشد که یکى بالاتر بنشیند، یکى پائین‌تر بنشیند. اگر یک همچو حکومت اسلامى که در آرزوى ماست، آمال ماست، آمال اسلام است، آمال ائمه اسلام و خلفاى اسلام از اول بوده است، اگر یک همچو حکومتى پیدا بشود، من مطمئنم که این صحبت‌هاى حق من و حق تو از بین خواهد رفت براى اینکه همه یک روالند، همه یک جور حق دارند. حق ندارد حاکم و ولى امر در وقت، یک ناحیه را بیشتر به آن توجه بکند تا ناحیه دیگر، حق ندارد یک طرف از کشور را زیادتر از طرف دیگر کشور آباد کند، حق ندارد حتى یک جایى را کمتر از جاى دیگر فرض کنید که خیابان کشى کند یا اسفالت کند. اگر یک همچو حکومتى که آرزوى ماست پیدا بشود، گمان نکنم که نه کرد و نه ترک و نه فارس و نه عرب و نه سایرین این مسائل را پیش بیاورند. این مسائل از اینجا پیش آمده است که دولت‌ها اسلامى نبودند، اجحاف مى‌کردند. وقتى بین تهران و پاوه فرق نباشد، بین اصفهان با ترکمن، محل ترکمن فرقى نباشد در حکومت کردن، در قضاوت کردن، در اجراى قوانین، در اجراى برنامه‌ها،