از شما دانشجویان عزیز که از راه دور آمدید و از سایر گروه‌هائى که آمده‌اند و در این هواى سرد، در این منزل محقر با من ملاقات کردند متشکرم. شما مى‌دانید که ما امروز در مقابل چه قدرتى واقع شده‌ایم، ما در قدم اول که مقابل این قدرت‌ها واقع بودیم، آن چیزى که رمز پیروزى ما بود چه بود و از این به بعد باید چه باشد.

شما مى‌دانید که ما نه قدرت نظامى داشتیم و نه ملت ما تعلیمات نظامى، شما جوانان عزیز مشغول تحصیل دانش بودید و سایر قشرها هم مشغول کارهاى مخصوص خودشان بود روحانیون هم مشغول تحصیل علوم خودشان بودند، ما نداشتیم یک جمعیتى که تعلیمات نظامى دیده باشد و نه یک تجهیزاتى داشتیم لکن یک چیز داشتیم و دنبال آن یک چیز دیگر، عقیده به اسلام، ایمان به خدا، قیام براى خدا که دنبال آن جمع شدن همه قشرها در زیر بیرق اسلام بود. این دو نیروى عظیم را ما داشتیم که یکى اصیل و یکى دنبال او نیروى اصیل، نیروى ایمان، توجه به خدا، اتکال به ذات مقدس حق. از همه زبان‌ها ذکر خدا بیرون مى‌آمد، با الله اکبر جلو مى‌رفتند و دنبال این مطلب اصیل همه قشرها با هم مجتمع شدند و همه اغراض کنار رفت یک صدا و آن اینکه ما جمهورى اسلامى مى‌خواهیم، این یک صدا که از حلقوم شما فرزندان اسلام در آمد و این صداى اسلام بود. صداى ملکوت بود، صداى عالم غیب بود و این صدا همچو این ملت را منسجم کرد و همچو قدرتى به ملت داد که با دست خالى بر قدرت‌هاى بزرگ غلبه کردند. از این به بعد هم ما، احتیاج به این صداى ملکوتى الهى داریم و احتیاج به این انسجام.

این که همه یکصدا جمهورى اسلامى را مى‌خواستند، ضربه‌اى بود به آمریکا و رفقاى آمریکا

دشمن‌هاى ما مى‌خواهند این دو چیز را از ما بگیرند ما را اول از هم جدا کنند، هر جائى یک صدائى درآورند. ملت اسلام که به تبع اسلام، به تبع قرآن کریم باید همه با هم باشند و متحد باشند و برادر باشند، مؤمنین سرتاسر دنیا برادرند به حسب حکم قرآن و برادرها برابرند و در شادى و غم هم‌