و ما را مى‌خواهند که در داخل خودمان پوک کنند و منهدم کنند از داخل خودمان. اگر هم همین قدر بود که ما از بین مى‌رفتیم لکن مکتبمان محفوظ مى‌ماند، اشکال نداشت، لکن آنها مقصدشان این است که مکتب را بهش صدمه بزنند. و این یک مسؤولیت بزرگى، جانفرسائى براى ما آمده است، یک مسوولیتى است که اگر خداى نخواسته تقصیر بکنیم در این قضایا، اگر چنانچه ما بخواهیم براى - مثلاً فرض کنید - فلان امام جماعت بخواهد براى رواج بازار خودش یک کارى انجام بدهد، در کمیته عمداً یک کسى کارى انجام بدهد، به طورى که دست دشمن‌هاى، قلم‌هاى مسمومشان که هست بهانه پیدا بکنند و حمله کنند به آن چیزى که اساس است و آن عبارت از اسلام است، ما یک گناهى مرتکب شدیم که بخشودنى نیست، گناهى بخشودنى است بخشودنى هست پیش خدا که صدمه‌اش به خود آدم برسد، خود آدم آلوده بشود یا افرادى فرض کنید اما آنى که با اساس اسلام برخورد بکند و بازى با اساس اسلام با اساس اسلام باشد، این مطلبى نیست که به ما ببخشند و این ننگى براى ما، براى جامعه روحانیت در تاریخ پیدا خواهد شد که تا آخر جبران نمى‌تواند شود.

در مقابله بین اسلام و کفر همه مسؤولند، بخصوص علما و روحانیون‌

تکلیف اهل علم در این زمان از همه زمان‌هائى که بر اهل علم گذشته بیشتر است، از صدر اسلام تا حالا براى اهل علم اینطور صحنه پیش نیامده. آن روزى که حضرت امیر سلام‌الله علیه در جنگ خیبر بود که پیغمبر اکرم مى‌فرماید که اسلام تمامش با کفر تمام مقابله کرده، آن روز براى حضرت امیر صحنه‌اى پیش آمده بود و مسوولیتى پیش آمده بود که اگر چنانچه خداى نخواسته به فرض محال سستى مى‌شد، تا آخر، ابد، بخشودنى نبود، لکن او که اهل سستى نبود، او پیش مى‌برد. او یک ضربتش افضل از عبادت ثقلین شد در آن روز. امروز هم ما مواجهیم، آنطورى که در این برهه از زمان که هستیم، اسلام مقابل با تمام کفر است. نه من و شما مقابلیم، من و شما مطرح نیستیم، نه ملت ایران، این هم مطرح نیست، اسلام الان مطرح است، یعنى مقابله بین اسلام و کفر، و در این مقابله ما بین اسلام و کفر همه ملت مسوولند، همه مسوولند. لکن روحانیت بیشتر مسوول است، براى اینکه پاسداران درجه اول روحانیین اند، اینها بیشتر مسوول از دیگران مى‌شود گفت که سنخ، صنف مثلاً کاسب، صنف کذا، اینها مثلاً اکثراً قاصرند، چطور، اما در اهل علم این کم است، قصور کم است، مسؤولیت هم زیاد. باید فکر بکنید.

این مسوولیتى که الان به عهده همه ما هست، چطور ما از زیر بار مسوولیت بیرون برویم. نه شما آقایان ارومیه و نه آقایان آذربایجان و آقایان تهران و قم، همه علماء ایران، این بار به دوش همه است، همه ملت است. سنگینى‌اش بیشتر به دوش علما است، باید علما فکر بکنند، باید محاسبه بکنند خودشان را. یکى از چیزهائى که در منازل سیر است، محاسبه است که انسان آنوقتى که محاسبه شده است بین خودش و خدا، خودش را به حساب بکشد، محاسبه کند خودش را که من در این راهى که دارم‌