پاسدارها، در همه جا به یک نظم کار بشود، به یک جور کار بشود، کار پیش مى‌رود. الان مملکت شما - الان - فعلاً احتیاج دارد که همان نهضتى که اول داشتید و هیچ کدام فکر این چیزهائى که خودتان مى‌خواستید نبودید، آن وقتى که در خیابان مى‌رفتید و فریاد مى‌زدید الله اکبر و باید برود این رژیم، ابداً به فکر این نبودید که نهارمان امروز چى هست - یا امروز چى هست - یا امروز چه جورى است، هیچ به فکر این نبودید، معلوم است اگر بودید نمى‌شد، اینطور بود که دنبال هر انقلابى این هست، بعد که رسید به یک قدم، پیروزى به نظرتان آمد. ما حالا پیروزیم الحمدلله، حال که پیروز برگشتید به وضع خودتان، ببینید که وضع‌تان چه جورى است، به وضع خودتان برگشتید دیدید که خوب، نابسامانى هست، اینها شروع کردند به ایجاد ناراحتى، در این موقع ایجاد ناراحتى کردند، هى رفتند پیش کارخانه‌دارها که ببینید به شما حقوق مى‌رسد، به آنها زیادتر مى‌رسد، خانه شما چطور است، خانه آنها چطور است، رفتند بین کشاورزها همین طور، رفتند در دبیرستان، در جاهاى دیگر همین طور، هر جا توانستند رفتند، حالائى که دنبال انقلاب است و ناراحتى شروع مى‌شود ناراحتى را دامن زدند، زیادش کردند و حالا هم مشغولند به همین امر.

الان وظیفه ملت ما هر کدام در هر جا هست این است که همان نهضتى که از اول بود که متوجه به این نبود که من حالا چى دارم یا چى ندارم، همان را ادامه بدهد تا وقتى مستقر بشود حکومت، الان بین یک راه هستیم و متزلزل، ما که نرسیدیم به نقطه اعلى، ما الان رسیدیم به جایى که بعضى از ابزار حکومت درست شده، قانون اساسى‌اش رأى داده شده است، اصل جمهورى اسلامى رأى داده شده است، حالا، نه رئیس جمهورى داریم، نه مجلسى داریم، مجلس باید همه کارها را انجام بدهد. استقرار ندارد الان مملکتمان، باید ما کارى بکنیم که با همان نهضتى که تا حالا آمدیم. این را نگهش داریم تا بتوانیم ما این مراحل بعد را به سلامت طى بکنیم، اگر بنا باشد که از حالا شروع کنیم به اختلاف سر رئیس جمهور و سر - عرض بکنم - آنهائى که باید در مجلس بروند، منتخب بشوند وکلا، اگر ما شروع کنیم به اختلاف و یک اختلاف دامنه‌دارى که در یک حکومت‌هاى مثلاً ..... بوده است، هم بوده این اختلافات و حالا که یک حکومت مستقرى نیست، چند صد سال آنوقت شد و زمینه از صد و بیست و چند نفر رئیس جمهور - عرض مى‌کنم - زمینه معلوم است که مى‌خواهند چه بکنند. اگر ما غفلت کنیم از مطلب و ندانیم، نفهمیم این معنا را که این توطئه هست، صد و بیست و چند نفر خودشان نرفتند سراغ این کار، صد و بیست و چند نفر را وادار کردند به اینکه بروند و خودشان را منتخب کنند براى اینکه شلوغى ایجاد کنند و بعد هم از وکلا خدا مى‌داند چه خواهد شد. اگر ما چشممان را باز نکنیم و هر کس در هر جا هست عملش را اسلامى نکند و نهضتش را باز نیمه رس نداند، نرسیدن به آخر، بداند که ما بین راهیم و بین راه باز هم راهزن‌ها هستند، الان هم مشغولند.

بقیه نهضت را با حفظ ایمان و وحدت کلمه به پیش ببرید

باید همه جوان‌ها، همه جا در تبلیغاتشان، در گفتارشان، در صحبت‌هاشان تنبه بدهند مردم را، که