این عواطفى که من از اقشار ملت مى‌بینم، عواطفى که آنها را وادار مى‌کند از راه‌هاى دور، از بختیارى، از شمال اینجا آمدند، تحمل زحمات کردند در این هواى سرد، در این راه‌هاى دشوار، این عواطف، یک بارى است بر دوش من. من نمى‌دانم چطور از زیر بار این عواطف بیرون بیایم. امروز یک عکسى پیش من از یک جوانى فرستادند که او نزدیک دانشگاه شهید شده بود و وصیت کرده بود که اگر من، فلانى را ندیدم، این عکس را براى او بفرستید و من از دیدن این عکس و باز عکس‌هاى دیگرى که از جوان‌هاى ما در این راه شهید شدند باز احساس یک سنگینى مى‌کنم. بر دوش من سنگین است این عواطف و آن چیزى که همه سنگینى‌ها را سبک مى‌کند، این است که ما از خدا هستیم و به سوى او مى‌رویم. راه، راه خداست، شما از بختیارى که حرکت کردید تا اینجا براى خدا بوده است، من مطرح نبودم، خدا مطرح بوده و آن آقایان که از شمال آمده‌اند، آنها هم راه را که طى کرده‌اند، راه خدا بوده است، براى خدا بوده است. آن چیزى که سهل مى‌کند مشکلات را، این است که ما براى اسلام تحمل زحمت مى‌کنیم. ما تبعیت از موالى خودمان، از آقایان خودمان، از اولیاء خودمان، از معصومین خودمان تبعیت مى‌کنیم، ما از رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم تبعیت مى‌کنیم، آنها هم تحمل مشاق زیاد کردند، مشقت‌هائى که براى ما شاید ممکن نیست که تحمل کنیم. اینقدرى که پیغمبر خدا صلى الله علیه و آله وسلم تحمل مشقت براى خدا کرد، ماها نمى‌توانیم، لکن ما هم که قطره‌اى هستیم از این دریاى بى‌پایان، به اندازه یک قطره، یک ذره مى‌توانیم فداکارى کنیم، باید فداکارى کنیم.

برچسب‌هاى ارتجاعى به ملت استقلال طلب و فداکار ایران‌

این اسلام است و قرآن است و خدا، هر چه در راه اسلام بدهیم و هر چه در راه خدا بدهیم و هر چه در راه قرآن بدهیم فخر ماست، افتخار ماست، راه حق است. بگذار باطل‌ها هر چه مى‌خواهند