ما تاریخ اسلام پیشمان است و مى‌بینیم که پیغمبر اکرم در بعضى از جنگ‌ها شکست خورد، در مکه هم که بوده است دائماً در انزوا بود، بدون اینکه بتواند یک کارى انجام بدهد. گاهى حبس بوده است توى آن غار، خوب حبس بود آنجا، مدینه هم که تشریف آوردند، البته نهضت را پیش بردند، لکن در بعضى از جنگ‌ها شکست خورد.

حضرت امیر سلام‌الله علیه هم در جنگ با معاویه شکست خورد، یعنى شکستى از لشکر خودش، از آن اشخاص نادان مقدس مآب شکست خورد. حضرت سیدالشهدا هم شکست خورد اما پیروزى نهائى را داشتند، مکتبشان شکست نخورد با کشته دادن، دشمنشان را عقب زدند، بساط معاویه را که مى‌خواست اسلام را به صورت یک امپراطورى درآورد، برگرداند به زمان جاهلیت و آن اوضاع جاهلیت، شکستش دادند. یزید و اتباع یزید دفن شدند تا ابد، و لعن مردم بر آنهاست تا ابد، لعن خدا هم بر آنهاست و آنها خودشان محفوظ بودند.

ما هم اگر چنانچه اینطور شکست بخوریم، افتخارى است بر ایمان و اشکالى هم برایمان نیست که همانطورى که مجاهدین صدر اسلام شکست مى‌خوردند، ما هم شکست بخوریم، این نهضتمان پیش مى‌رود و آبروى اسلام محفوظ مى‌ماند، تا آخر هم محفوظ مى‌ماند و اما اگر حالا که مدعى این هستیم که انقلاب اسلامى است و جمهورى اسلامى است و امثال ذلک و ما در این جمهورى اسلامى شکست بخوریم به عنوان، یعنى شکست مکتب، یعنى گفته شود که رژیم طاغوتى عوض شده یک رژیم طاغوتى دیگر آمده است که دشمن‌هاى ما هم همچو نیست که اکتفا کنند به اینکه مثلاً فلان کمیته خلاف کرده، فلان دادگاه خلاف کرده، این را مى‌آورند. روى اینکه آخوندها اینجوریند، به این هم اکتفا نمى‌کنند که روحانیین اینجوریند، این‌ها با اسلام مخالفند، مى‌گویند اسلام هم همان بود، اسلام هم همان مثل رژیم‌هاى دیگر است، اینطور نیست که اگر من شکست بخورم، شما شکست بخورید، بیایند بگویند زید شکست خورده، یا اگر من خلاف بکنم، بیایند، بگویند خلاف کرده، اینجور نیست. از فرد به نوع و از نوع به اصل مقصد مى‌کشانند دشمن اصل اسلامند و قلم‌ها هم براى اصل اسلام به کار مى‌رود.