از نظر تعلیمات اسلامی ، هر گناه اثری تاریک کننده و کدورت آور بر دل‌ آدمی باقی می‌گذارد و در نتیجه میل و رغبت به کارهای نیک و خدائی کاهش‌ می‌گیرد و رغبت به گناهان دیگر افزایش می‌یابد .
متقابلا عبادت و بندگی و در یاد خدا بودن وجدان مذهبی انسان را پرورش‌ می‌دهد ، میل و رغبت به کار نیک را افزون می‌کند و از میل و رغبت به شر و فساد و گناه می‌کاهد . یعنی تیرگیهای ناشی از گناهان را زایل می‌گرداند و میل به خیر و نیکی را جایگزین آن می‌سازد .
در نهج البلاغه خطبه‌ای هست که درباره نماز زکوه و اداء امانت بحث‌ کرده است . پس از توصیه و تاکیدهائی درباره نماز ، می‌فرماید : « و انها لتحت الذنوب حت الورق و تطلقها اطلاق الربق و شبهها رسول‌ الله ( ص ) بالحمه تکون علی باب الرجل فهو یغتسل منها فی الیوم و اللیله خمس مرات فما عسی ان یبقی علیه من الدرن ؟ » [١] .
نماز گناهان را مانند برگ درخت می‌ریزد و گردنها را از ریسمان گناه‌ آزاد می‌سازد ، پیامبر خدا نماز را به چشمه آب گرم که بر در خانه شخص‌ باشد و روزی پنج نوبت خود را در آن شستشو دهد تشبیه فرمود ، آیا با چنین‌ شستشوها چیزی از آلودگی بر بدن باقی می‌ماند ؟

[١] خطبه . ١٩٧