به اعراض از محرمات و بس که در خطبه ٧٩ به آن اشاره شده است و یا چیزی بیش از اینست آنچنانکه زندگی عملی علی علیه السلام و پیش از ایشان‌ زندگی عملی رسول اکرم صلی الله علیه و آله نشان می‌دهد ؟ و بنابراین فرض که زهد محدود به محرمات نیست ، شامل مباحات هم‌ می‌شود ، چه فلسفه‌ای دارد ؟ زندگی زاهدانه و محدود و پشت پا زدن به‌ تنعمها چه اثر و خاصیتی می‌تواند داشته باشد ؟ و آیا بطور مطلق باید عمل شود و یا صرفا در شرائط معینی اجازه داده‌ می‌شود ؟ و اساسا آیا زهد در حد اعراض از مباحات ، با سایر تعلیمات اسلامی‌ سازگار است یا خیر ؟ علاوه بر همه اینها ، اساس زهد و اعراض از دنیا بر انتخاب کمال‌ مطلوبهائی ما فوق مادی است ، آن کمال مطلوبها از نظر اسلام چیست ؟ مخصوصا در نهج البلاغه چگونه بیان شده است ؟ اینها مجموع سؤالاتی است که در زمینه مساله زهد و اعراض از دنیا ، کوتاهی آرزو ، که در نهج البلاغه فراوان درباره آنها بحث شده باید روشن‌ شود . در فصول آینده این سؤالات را مطرح و بدانها پاسخ می‌گوئیم .