« استاثر فاساء الاثره » عثمان راه استبداد و استیثار و مقدم داشتن خود و خویشاوندان خویشرا بر افراد امت پیش گرفت و به شکل بسیار بدی رفتار کرد .
٣ - عثمان مرد ضعیفی بود ، از خود اراده‌ای نداشت خویشاوندانش ، مخصوصا مروان حکم که تبعید شده پیغمبر بود و عثمان او را به مدینه آورد و کم کم به منزله وزیر عثمان شد ، سخت بر او مسلط شدند و به نام او هر کاری که دلشان می‌خواست می‌کردند . علی ( ع ) این قسمت را انتقاد کرد و رو در روی عثمان فرمود : " « فلا تکونن لمروان سیقه یسوقک حیث شاء بعد جلال السن و تقضی العمر» " [١] .
تو اکنون در با شکوه ترین ایام عمر خویش هستی و مدتت هم پایان رسیده‌ است با اینحال مهار خویش را به دست مروان مده که هر جا دلش بخواهد تو را به دنبال خود ببرد .
٤ - علی مورد سوء ظن عثمان بود ، عثمان وجود علی را در مدینه مخل و مضر به حال خود می‌دید ، علی تکیه گاه و مایه امید آینده انقلابیون به شمار می‌رفت خصوصا که گاهی انقلابیون به نام علی شعار می‌دادند و رسما عزل عثمان‌ و زمامداری علی را عنوان می‌کردند ، لهذا عثمان مایل بود علی در مدینه‌ نباشد تا چشم انقلابیون کمتر به او بیفتد ، ولی از طرف دیگر بالعیان‌ می‌دید خیرخواهانه میان او و انقلابیون وساطت می‌کند و وجودش مایه آرامش‌ است از اینرو از علی خواست از

[١] نهج البلاغه خطبه . ١٦٢