و هر واعظ سخندانی از سخن او مدد گرفت ، در عین حال به او نرسیدند و از او عقب ماندند . بدان جهت که بر کلام او نشانه‌ای از دانش خدایی و بوئی‌ از سخن نبوی موجود است . ابن ابی الحدید از علماء معتزلی قرن هفتم هجری است ، او ادیبی ماهر و شاعری چیره دست است و چنانکه می‌دانیم سخت شیفته کلام مولی است و مکرر در خلال کتاب خود شیفتگی خویش را ابراز می‌دارد . در مقدمه کتاب خویش می‌گوید : " به حق ، سخن علی را از سخن خالق فروتر و از سخن مخلوق فراتر خوانده‌اند ، مردم همه دو فن خطابه و نویسندگی را از او فرا گرفته‌اند . . . همین کافی است که یک دهم بلکه یک بیستم آنچه مردم از سخنان علی گرد آورده و نگهداری کرده‌اند از سخنان هیچکدام از صحابه رسول اکرم با آنکه‌ فصحایی در میان آنها بوده است ، نقل نکرده‌اند ، و باز کافی است که مردی‌ مانند جاحظ در البیان و التبیین و سایر کتب خویش ستایشگر او است " . ابن ابی الحدید در جلد چهارم کتاب خود در شرح نامه امام به عبدالله بن‌ عباس پس از فتح مصر به دست سپاهیان معاویه و شهادت محمد بن ابی بکر که امام ، خبر