برخورداری از دنیا مستلزم محرومیت از آخرت نیست ، آنچه مستلزم‌ محرومیت از آخرت است یک سلسله گناهان زندگی بر باد ده است نه‌ برخورداری از یک زندگی سالم مرفه و تنعم به نعمتهای پاکیزه و حلال خدا ، همچنانکه چیزهائی که موجب محرومیت از دنیا است تقوا و عمل صالح و ذخیره اخروی داشتن نیست ، یک سلسله عوامل دیگر است . بسیاری از پیغمبران ، امامان ، صالحان از مؤمنین که در خوبی آنها تردیدی نیست ، کمال برخورداری را از نعمتهای حلال دنیا داشته‌اند . علیهذا فرضا از جمله‌ای چنین استفاده می‌شود که میان برخورداری از دنیا و برخورداری از آخرت تضاد است ، به حکم ادله قطعی مخالف ، قابل قبول‌ نیست . ثانیا اگر درست دقت شود نکته جالبی از تعبیراتی که در این زمینه آمده‌ استفاده می‌شود و هیچگونه منافاتی میان این تعبیرات و آن اصول قطعی‌ مشاهده نمی‌شود ، برای اینکه آن نکته روشن شود ، مقدمه کوتاهی باید ذکر شود و آن اینکه در اینجا سه نوع رابطه وجود دارد که باید مورد بررسی قرار گیرد : ١ - رابطه میان برخورداری از دنیا و برخورداری از آخرت . ٢ - رابطه میان هدف قرار گرفتن دنیا و هدف قرار گرفتن آخرت . ٣ - رابطه میان هدف قرار گرفتن یکی از این دو ،