پس غایات و اهداف انحرافی داشتن یکی از عواملی است که انسان ، غیر خود را بجای خود می‌گیرد و در نتیجه خود واقعی را فراموش می‌کند و از دست‌ می‌دهد و می‌بازد .
هدف و غایت انحرافی داشتن تنها موجب این نیست که انسان به بیماری‌ " خود گم کردن " مبتلا شود ، کار به جائی می‌رسد که ماهیت و واقعیت‌ انسان مسخ می‌گردد و مبدل به آن چیز می‌شود : در معارف اسلامی باب وسیعی‌ هست در این زمینه که انسان هر چیز را که دوست داشته باشد و به او عشق‌ بورزد با او محشور می‌شود . در احادیث ما وارد شده است که : « من احب‌ حجرا حشره الله معه » [١] . هر کس هر چه را دوست داشته باشد و اگر چه‌ سنگی را دوست داشته باشد ، با آن سنگ محشور می‌گردد .
با توجه به آنچه از قطعیات و مسلمات معارف اسلامی است که آنچه در قیامت ظهور و بروز می‌کند تجسم آن چیزها است که انسان در این جهان کسب‌ کرده ، روشن می‌شود که علت اینکه انسان همواره با آن چیزهائی محشور می‌گردد که به آنها عشق می‌ورزد و علاقه‌مند است ، این است که عشق و علاقه و طلب یک چیز ، آنرا در مرحله غایت و هدف انسان قرار می‌دهد و در حقیقت‌ آن چیز در مسیر " صیرورت " و " شدن " آدمی واقع می‌شود ، آن غایت هر چند انحرافی باشد سبب می‌گردد که

[١] سفینه البحار ماده حبب .