فرمان دادن است و از آنها اطاعت کردن ، که این عین راه یافتن فساد در دل و ضعف در دین . و نزدیک شدن به سلب نعمت است .
در بخشنامه دیگری که به سران سپاه نوشته است چنین می‌فرماید : « فان حقا علی الوالی ان لا یغیره علی رعیه فضل ناله و لا طول خص به و ان یزیده ما قسم الله له من نعمه دنوا من عباده و عطفا علی اخوانه » [١].
لازم است والی را که هر گاه امتیازی کسب می‌کند و به افتخاری نائل‌ می‌شود آن فضیلتها و موهبتها او را عوض نکند ، رفتار او را با رعیت‌ تغییر ندهد بلکه باید نعمتها و موهبتهای خدا بر او ، او را بیشتر به‌ بندگان خدا نزدیک و مهربانتر گرداند .
در بخشنامه‌های علی ( ع ) حساسیت عجیبی نسبت به عدالت و مهربانی به‌ مردم و محترم شمردن شخصیت مردم و حقوق مردم مشاهده می‌شود که راستی عجیب‌ و نمونه است .
در نهج البلاغه سفارشنامه‌ای ( وصیتی ) نقل شده که عنوان آن " لمن‌ یستعمله علی الصدفات " است یعنی برای کسانی است که ماموریت جمع آوری‌ زکات را داشته‌اند ، عنوان حکایت می‌کند که اختصاصی نیست ، صورت عمومی‌ داشته است ، خواه به صورت نوشته‌ای بوده است که در اختیار آنها گذاشته‌ می‌شده است و خواه

[١] نهج البلاغه بخش نامه‌ها ، نامه . ٥١