بهزیستی در حد اعلا را ، شایسته این که کمال مطلوب انسان قرار گیرد نمی‌داند ، زیرا اولا در جهان بینی اسلامی جهان ابدی و جاویدان ، در دنبال‌ این جهان می‌آید که سعادت و شقاوتش محصول کارهای نیک و بد او در این‌ جهان است و ثانیا مقام انسان و ارزشهای عالی انسان برتر و بالاتر از اینست که خویشتن را " بسته " و اسیر ، و " برده " مادیات این جهان‌ نماید .
اینست که علی ( ع ) مکرر به این مطلب اشاره می‌کند که دنیا خوب جائی‌ است اما برای کسی که بداند این جا قرارگاه دائمی نیست ، گذرگاه و منزلگاه او است : " « و لنعم دار ما لم یرض بها دارا » " [١] .
خوب خانه‌ای است دنیا ، اما برای کسی که آن را خانه خود ( قرارگاه خود ) نداند .
" « الدنیا دار مجاز لا دار قرار ، فخذوا من ممرکم لمقرکم » " [٢] .
دنیا خانه بین راه است نه خانه اصلی و قرارگاه دائمی .
از نظر مکتب‌های انسانی جای هیچگونه شک و تردید نیست که هر چیزی که‌ انسان را به خود ببندد و در خود محو نماید بر ضد شخصیت انسانی است زیرا او را راکد و منجمد می‌کند ، سیر تکامل انسان لایتناهی است و هر گونه‌ توقفی و رکودی و " بستگیی " بر ضد آن است . ما هم در این جهت بحثی‌ نداریم یعنی این مطلب را به صورت کلی می‌پذیریم سخن در دو مطلب دیگر است :

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ٢٢١ [٢] نهج البلاغه ، خطبه . ٢٠١