به سزائی دارد ، علی علیه السلام در دوره خلافت بیش از هر وقت دیگر زاهدانه زندگی می‌کرد . می‌فرمود : " « ان الله فرض علی ائمه العدل ان یقدروا انفسهم بضعفه الناس کیلا یتبیغ بالفقیر فقره » " [١] .
یعنی خداوند بر پیشوایان دادگر فرض کرده است که زندگی خود را با طبقه‌ ضعیف تطبیق دهند که رنج فقر ، مستمندان را ناراحت نکند .
و هم آنحضرت می‌فرمود : " « اقنع من نفسی بان یقال هذا امیرالمؤمنین و لا اشارکهم فی مکاره‌ الدهر او اکون اسوه لهم فی جشوبه العیش » " [٢] .
آیا با عنوان و لقب امیرالمؤمنین که روی من نهاده و مرا با آن خطاب‌ می‌کنند خودم را قانع سازم و در سختی‌های روزگار با مؤمنین شرکت نداشته‌ باشم و یا در فقیرانه زندگی کردن امام و پیشوای آنان نباشم ؟ و نیز در همان نامه می‌فرماید : " . . . « هیهات ان یغلبنی هوای و یقودنی جشعی الی تخیر الاطعمه و لعل‌ بالحجاز او الیمامه من لا طمع له فی القرص و لا عهد له بالشبع او ابیت‌ مبطانا و حولی بطون غرثی و اکباد حری ؟ ! » " .
چگونه ممکن است هوای نفس بر من غلبه کند و مرا به سوی انتخاب بهترین‌ خوراکها بکشاند . در صورتیکه شاید در حجاز یا یمامه افرادی یافت شوند که‌ امید همین

[١] نهج البلاغه ، خطبه . ٢٠٧ [٢] نهج البلاغه نامه . ٤٥