مگر آنکه معتقد است سخن علی ( ع ) بعد از قرآن و کلام نبوی ، شریفترین و بلیغ‌ترین و پرمعنی‌ترین و جامعترین سخنان است " . علی الجندی رئیس دانشکده علوم در دانشگاه قاهره در مقدمه کتاب " علی‌ بن ابی طالب ، شعره و حکمه " درباره نثر علی ( ع ) می‌گوید : " نوعی خاص از آهنگ موسیقی که بر اعماق احساسات پنجه می‌افکند در این سخنان هست ، از نظر سجع ، چنان منظوم است که می‌توان آنرا " شعر منثور " نامید " . وی از قدامه بن جعفر نقل می‌کند که گفته است : " برخی در سخنان کوتاه ، توانایند و برخی در خطبه‌های طولانی ، و علی در هر دو قسمت بر همه پیشی گرفته است ، همچنانکه در سایر فضیلتها " . " طه حسین " ادیب و نویسنده معروف مصری معاصر ، در کتاب " علی و بنوه " داستان مردی را نقل می‌کند که در جریان جنگ جمل دچار تردید می‌شود ، با خود می‌گوید چطور ممکن است شخصیت‌هایی از طراز طلحه و زبیر برخطا باشند ؟ ! درد دل خود را با خود علی ( ع ) در میان می‌گذارد و از خود علی‌ می‌پرسد که مگر ممکن است چنین شخصیتهای عظیم بی‌سابقه‌ای برخطا روند ؟ علی‌ به او می‌فرماید : " « انک لملبوس علیک ، ان الحق و الباطل لا یعرفان باقدار الرجال ، اعرف الحق تعرف اهله ، و اعرف الباطل تعرف اهله » " . یعنی تو سخت در اشتباهی ، تو کار واژگونه