آورده است و امانتی که خداوند به او سپرده است ادا کند ، هر گاه چنین‌ کند بر مردم است که فرمان او را بشنوند و اطاعتش را بپذیرند و دعوتش‌ را اجابت کنند .
چنانکه ملاحظه می‌شود ، قرآن کریم ، حاکم و سرپرست اجتماع را به عنوان‌ " امین " و " نگهبان " اجتماع می‌شناسد ، حکومت عادلانه را نوعی‌ امانت که به او سپرده شده است و باید ادا نماید تلقی می‌کند . برداشت‌ ائمه دین و بالخصوص شخص امیرالمؤمنین علی علیه السلام عینا همان چیزی‌ است که از قرآن کریم استنباط می‌شود .
اکنون که با منطق قرآن در این زمینه آشنا شدیم به ذکر نمونه‌های دیگری‌ از نهج البلاغه بپردازیم ، بیشتر باید به سراغ نامه‌های علی ( ع ) به‌ فرماندارانش برویم ، مخصوصا آنها که جنبه بخشنامه دارد ، در این نامه‌ها است که شان حکمران و وظائف او در برابر مردم و حقوق واقعی آنان منعکس‌ شده است .
در نامه‌ای که به عامل آذربایجان می‌نویسد چنین می‌فرماید : " « و ان عملک لیس لک بطعمه و لکنه فی عنقک امانه و انت مسترعی‌ لمن فوقک لیس لک ان تفتات فی رعیته » " . . . [١] .
مبادا بپنداری که حکومتی که به تو سپرده شده است یک شکار است که به‌ چنگت افتاده است ، خیر ، امانتی برگردنت گذاشته شده است و ما فوق تو از تو رعایت و نگهبانی و

[١] نهج البلاغه بخش نامه‌ها ، نامه ٥