سیری در نهج البلاغه - مطهری، مرتضی - الصفحة ٩٤

موجب اینست که دل و ضمیر خود را به کار گرفته و پروردگار خویش را خوشنود ساخته است .
در این جمله‌ها چنانکه می‌بینیم سخن از زندگی دیگری است که زندگی عقل‌ خوانده شده است ، سخن از مجاهده و میراندن نفس اماره است ، سخن از ریاضت بدن و روح است ، سخن از برقی است که بر اثر مجاهده در دل سالک‌ می‌جهد و دنیای او را روشن می‌کند ، سخن از منازل و مراحلی است که یک روح‌ مشتاق و سالک به ترتیب طی می‌کند تا به منزل مقصود که آخرین حد سیر و صعود معنوی بشر است می‌رسد : " « یا ایها الانسان انک کادح الی ربک کدحا فملاقیه »" [١] .
سخن از طمانینه و آرامشی است که نصیب قلب ناآرام و پراضطراب و پر ظرفیت بشر در نهایت امر می‌گردد : « الا بذکر الله تطمئن القلوب »[٢] .
در خطبه ٢٢٨ اهتمام این طبقه به زندگی دل چنین توصیف شده است : " « یرون اهل الدنیا لیعظمون موت اجسادهم و هم اشد اعظاما لموت‌ قلوب احیائهم » " [٣] .
اهل دنیا مردن بدن خویش را بزرگ می‌شمارند اما آنها برای مردن دل‌ خودشان اهمیت قائل هستند و آن را بزرگتر می‌شمارند .