است ، پرواز روح است به سوی کانون نامرئی هستی ، پرورش استعدادهای‌ روحی و ورزش نیروهای ملکوتی انسانی است ، پیروزی روح بر بدن است ، عالیترین عکس العمل سپاسگزارانه انسان است از پدید آورنده خلقت ، اظهار شیفتگی و عشق انسان است به کامل مطلق و جمیل علی الاطلاق ، و بالاخره‌ سلوک و سیر الی الله است . برحسب این تلقی ، عبادت پیکری دارد و روحی ، ظاهری دارد و معینی ، آنچه بوسیله زبان و سایر اعضاء بدن انجام می‌شود پیکره و قالب و ظاهر عبادت است ، روح و معنی عبادت چیز دیگر است ، روح عبادت وابستگی‌ کامل دارد به مفهومی که عابد از عبادت دارد و به نوع تلقی او از عبادت‌ و به انگیزه‌ای که او را به عبادت برانگیخته است و به بهره و حظی که از عبادت عملا می‌برد و اینکه عبادت تا چه اندازه سلوک الی الله و گام‌ برداشتن در بساط قرب باشد .

تلقی نهج البلاغه از عبادت

تلقی نهج البلاغه از عبادت چگونه است ؟ تلقی نهج البلاغه از عبادت ، تلقی عارفانه است ، بلکه سرچشمه و الهام بخش تلقی‌های عارفانه از عبادتها در جهان اسلام ، پس از قرآن مجید و سنت رسول اکرم ، کلمات علی‌ و عبادتهای عارفانه علی است . چنانکه می‌دانیم ، یکی از وجهه‌های عالی و دور پرواز ادبیات اسلامی ، چه‌ در عربی و چه در فارسی ، وجهه